Κήρυξη Εθνικής Επανάστασης, 1821.

Η Επανάσταση κηρύχθηκε στην Αγία Λαύρα Καλαβρύτων όταν στις 25 Μαρτίου 1821 ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ύψωσε το λάβαρο της Αγίας Λαύρας και όρκισε σε αυτό τους αγωνιστές.

Βέβαια, πολλοί ιστορικοί αμφισβητούν το κατά πόσο είναι αλήθεια αυτό το γεγονός, καθώς δεν αναφέρεται ούτε στα απομνημονεύματα του Παλαιών Πατρών Γερμανού. Θεωρούν μάλιστα πως είναι μύθος του Γάλλου Φρανσουά Πουκεβίλ ο οποίος είτε έστελνε ψευδή γεγονότα ως αναφορές στην Ευρώπη, είτε υπερέβαλε.

Πάρα το γεγονός πως ήδη από το 1820 είχε οριστεί ως ημέρα Επανάστασης η 25η Μαρτίου, ημέρα του Ευαγγελισμού, στην Πελοπόννησο ορισμένοι Προεστοί πρότειναν να μετατεθεί η κήρυξη της Επανάστασης για μετά το Πάσχα (10 Απριλίου) διότι έβλεπαν ότι ήταν ανέτοιμοι ενώ ταυτόχρονα οι Τούρκοι κρατούσαν δικούς τους ανθρώπους ομήρους στην Τριπολιτσά και δεν είχαν συγκεντρωθεί ούτε καν πυρομαχικά για την Επανάσταση.

Έτσι ήλπιζαν πως το Πάσχα, οι Οθωμανοί θα ελευθέρωναν τους ομήρους και θα μπορούσαν να ξεκινήσουν την Επανάσταση.

Ενώ κάποιοι πρόκριτοι δίσταζαν αρχικά να εξεγερθούν, σε περιοχές της Πελοποννήσου και της Στερεάς Ένοπλες ομάδες, πραγματοποίησαν επιθέσεις εναντίον των Οθωμανών, συνήθως με ενέδρες. Αυτό έγινε για να εκβιάσουν την έναρξη της επανάστασης.

Έτσι, οι επιθέσεις εναντίων Οθωμανών που έγιναν θεωρήθηκαν συνήθεις ληστρικές επιθέσεις και για αυτό οι Οθωμανοί δεν ανησύχησαν. Δεν αντιλήφθηκαν πως επρόκειτο για Επαναστατική Απόπειρα.

Μεταξύ 14-25 Μαρτίου έγιναν πολλές επιθέσεις σε Οθωμανούς, με πρώτη αυτή του Νικόλαου Χριστοδούλου, εναντίον “3 Γυφτοχαράτσιδων και 3 Μαντατοφόρων” στις Πόρτες Αχαΐας.

Στις 16 Μαρτίου, δύο Κλέφτες, οι Χοντρογιάννης και Πετσιώτης, επιτέθηκαν εναντίον τραπεζιτών που μετέφεραν χρεόγραφα. Αυτή η επίθεση, θεωρείται ληστεία, και μετά την Επανάσταση καταδικάστηκαν.

Στις 16 Μαρτίου, έγινε επίθεση κατά του Διοικητή των Καλαβρύτων Ιμπραήμ Αρναουτόγλου ο οποίος κατέφυγε στους πύργους των Καλαβρύτων.

Παρά το γεγονός ότι η παράδοση τους έγινε με τον όρο της ασφάλειας των Οθωμανών, πολλοί άνδρες σφαγιάστηκαν, ενώ οι γυναίκες και τα παιδιά δυστυχώς δόθηκαν ως σκλάβοι. Αυτή ήταν η πρώτη Πολεμική επιτυχία της Επανάστασης.

Παράλληλα, ξεσηκώθηκε η Πάτρα από τον Παναγιώτη Καρατζά αναγκάζοντας τους Μουσουλμάνους να κλειστούν στο φρούριό της.

Οι εξεγερμένοι ζήτησαν την βοήθεια των προκρίτων, οι οποίοι διαφωνούσαν με την έναρξη του Αγώνα αλλά βοήθησαν.

Το πρώτο Επαναστατικό Στρατόπεδο συγκροτήθηκε στη Βέρβαινα στις 25 Μαρτίου, από τον Αναγνώστη Κοντάκη με πολεμιστές της περιοχής.

Εκεί συγκεντρώθηκαν οπλαρχηγοί και πολεμιστές από διάφορα μέρη και οργανώθηκε η πρώτη μονάδα εφοδιασμού.

Στη Μάνη η επανάσταση κινητοποιήθηκε από τους Κολοκοτρώνη, Παπαφλέσσα, Νικηταρά και Κεφάλα.

Ο Κολοκοτρώνης, φιλοξενήθηκε από τον Παναγιώτη Μούρτζινο και φρόντιζε για κατάπαυση των αντιζηλιών που υπήρχαν ανάμεσα στους προύχοντες.

Έστειλε ανθρώπους σε επαρχίες με την ειδοποίηση "την ημέρα του Ευαγγελισμού να είναι έτοιμοι, και κάθε επαρχία να κινηθεί εναντίον των Τοπικών Τούρκων, και να τους πολιορκήσουν εις τα διάφορα φρούρια".

Εξοπλίστηκαν 2.000 Μανιάτες και Μεσσήνιοι με πολεμοφόδια που είχαν σταλεί από την Σμύρνη.

Αυτό, κατέστησε καχύποπτους τους Τούρκους. Έτσι οι Επαναστάτες κινήθηκαν νωρίτερα απελευθερώνοντας στις 23 Μαρτίου την Καλαμάτα.

Στις 24 Μαρτίου μαζεύτηκαν στα περίχωρα της Καλαμάτας 5.000 Έλληνες για να πάρουν την ευλογία της Εκκλησίας και την ίδια μέρα ξεσηκώθηκε η Φωκίδα.

Στην Καλαμάτα συστάθηκε η Μεσσηνιακή γερουσία και ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης τέθηκε επικεφαλής της και έστειλε έγγραφο προς τα Χριστιανικά Έθνη ζητώντας τη βοήθειά τους. Στην Πάτρα ιδρύθηκε το Αχαϊκό διευθυντήριο από τον Ανδρέα Λόντο.