Η Επανάσταση σε Κίνδυνο, 1823.

Στην Αρχή του 1823 το μεγαλύτερο μέρος της Κρήτης ανήκε στους Οθωμανούς. Συνάμα, το εμφυλιοπολεμικό κλίμα μεταξύ Σφακιανών και Κρητών γινόταν πιο έντονο.

Το Φεβρουάριο στο Μίλατο, εξοντώθηκαν 2.000 Άμαχοι που κατέφυγαν σε σπήλαιο.

Συνάμα, συγκεντρώθηκαν 5.000 Έλληνες στην Δυτική Κρήτη, και περιόρισαν τους Οθωμανούς στα φρούρια του Καστελλίου και Κανδάνου.

Στις 23 Απριλίου ο Εμμανουήλ Τομπάζης διορίστηκε Αρμοστής της Κρήτης και έφτασε με 8 πλοία, 1.200 άνδρες, 15 κανόνια και χρήματα.

Η παρουσία του αναζωογόνησε την Επανάσταση. Ο Τομπάζης πολιόρκησε το Καστέλλι. Οι Οθωμανοί παρέδωσαν το φρούριο και κατέφυγαν στα Χανιά.

Η επιτυχία αυτή έκανε ευκολότερη την επικοινωνία Κρήτης - Κυρίως Ελλάδας.

Στις 30 Μαΐου, 5.000 Έλληνες πολιόρκησαν το φρούριο της Κανδάνου. Οι Σελινιώτες Οθωμανοί (αξιόμαχοι πολεμιστές), δέχθηκαν να πάνε στα Χανιά εξαιτίας της Πανώλης που τους αποδεκάτιζε και της εμπιστοσύνης που είχαν στον Τομπάζη.

Οι Σφακιανοί όμως, θέλοντας να εξαλείψουν τους αξιόμαχους Σεληνιώτες, επιτέθηκαν και έσφαξαν 800 πάρα τις προσπάθειες του Τομπάζη να τους σταματήσει. 

Οι υπόλοιποι διασώθηκαν από τους Οθωμανούς των Χανίων οι οποίοι κατέφτασαν στην περιοχή.

Τον Ιούνιο έφθασε ο Αιγυπτιακός στόλος του Ισμαήλ Γιβραλτάρ και αποβίβασε 5.000 Άνδρες.

Αρχηγός των Αιγυπτιακών δυνάμεων ήταν ο Χουσεΐν Μπέης (στη θέση του Χασάν Πασά που σκοτώθηκε πέφτοντας από άλογο).

Στις 26 Ιουνίου στην συνέλευση της Αρκούδαινας αποφασίστηκε η παύση κάθε εχθρότητας μεταξύ Κρητών, ώστε να πολεμήσουν τους 25.000 εχθρούς. Αυτό όμως δεν έγινε πράξη.

Στις 20 Αυγούστου, 3.000 Έλληνες ηττήθηκαν από 10.000 άνδρες στις Αμουργέλλες (νότια του Ηρακλείου). Στο σπήλαιο του Γεροντοσπήλιου του Μελιδονίου (ανατολικά του Ρεθύμνου) κλείστηκαν 400.

Οι Κρητικοί σημείωναν μόνο ήττες πλέον, αλλά συνέχιζαν ηρωικά τον Αγώνα εναντίον δεκάδων χιλιάδων Αιγυπτίων, Οθωμανών και Γάλλων.