Ιουνιανά, 1863.

Όπως είπα σε προηγούμενη ανάρτηση, τα Φεβρουαριανά, κατέληξαν στην Κυβέρνηση του Ζηνόβιου Βάλβη, ώστε να αποτραπεί ένας Εμφύλιος.

Λίγο αργότερα όμως, στις 29 Απριλίου 1863, σχηματίστηκε κυβέρνηση υπό τον Μπενιζέλο Ρούφο, οπαδό των Ορεινών. 

Τον Ιούνιο ο Ρούφος αντικατέστησε δύο στελέχη των Πεδινών (Μπότσαρης, Μπουντούρης).

Η πράξη αυτή εξόργισε τους Πεδινούς και στις 16 Ιουνίου, με τη συνεργασία του Λήσταρχου Κυριάκου και του 6ου Τάγματος Πεζικού, επιτέθηκαν σε ομάδα Χωροφυλακής, η οποία κυνηγούσε τον Κυριάκο.

Ο Στρατός, συνέλαβε τον Αρχηγό του 6ου Τάγματος Λεοτσάκο, αλλά αναγκάστηκε να τον ανταλλάξει με τους Υπουργούς Α.Κουμουνδούρο και Δ.Καλλιφρονά.

Στις 19 Ιουνίου, η κυβέρνηση Μπενιζέλου Ρούφου υπέβαλλε την παραίτησή της.

Ο Αντισυνταγματάρχης Δ.

Παπαδιαμαντόπουλος, Διοικητής του Πυροβολικού,  εντάχθηκε στους Πεδινούς και προσπάθησαν να καταλάβουν καίρια σημεία όπως τα Ανάκτορα, τους Στρατώνες κ.ά.

Στην απόπειρα κατάληψης των Ανακτόρων, πέθαναν 80 Άτομα.

Στα Ιουνιανά γενικά, πέθαναν 200 Έλληνες. Μεταξύ τους πέθανε και ο Α.Κανάρης, γιος του Κ.Κανάρη.

Την ίδια μέρα, ο Δ.Κυριακός, νέος Πρωθυπουργός, προσπάθησε να συνάψει ανακωχή χωρίς αποτέλεσμα.

Την επόμενη μέρα συγκρούσεις ξέσπασαν και στην Εθνική Τράπεζα, στην Πλάκα και γενικά σε όλη την πόλη.

Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων σημειώθηκαν κλοπές καθώς και αναίτιες δολοφονίες.

Τελικά οι συγκρούσεις σταμάτησαν με την παρέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων, που απαιτούσαν 48ωρη εκεχειρία.

Λίγο αργότερα ο Μίχος και ο Παπαδιαμαντόπουλος από τους Πεδινούς και ο Κορωναίος και ο Βαλτινός από τους Ορεινούς υπέγραψαν συμφωνία τερματισμού των εχθροπραξιών.

Η Εθνοσυνέλευση, αποφάσισε την απομάκρυνση του Στρατού στη Λακωνία, την κατάργηση της Χωροφυλακής, της Εθνοφυλακής και της Αστυνομίας και τον διορισμό νέας Κυβέρνησης υπό τον Μ.Ρούφο (Κυβέρνηση του Οροπεδίου).