Βαλκανικό Σύμφωνο

Ο Βενιζέλος λοιπόν, μετά τις διπλές Εκλογές του 1910, ήταν απόλυτος Κυρίαρχος, και στράφηκε ανενόχλητος στο Έργο που ανέφερα σε προηγούμενη ανάρτηση.

Μέχρι το 1912 όμως, η Ελλάδα, ήταν απομονωμένη εξαιτίας του Πολέμου του 1897, του Κρητικού Ζητήματος (πήγαμε κόντρα στην βούληση των Μεγάλων Δυνάμεων) αλλά και του Χρέους.

Έτσι, θα έπρεπε να βασίζεται μόνο στις προφορικές διαβεβαιώσεις των Σέρβων ότι ίσχυε η πριν από 45 χρόνια μεταξύ τους Συνθήκη Φιλίας.

Την ίδια στιγμή όμως, έβλεπε τον Πόλεμο να πλησιάζει, καθώς:

Α) Ξέσπασε η Επανάσταση των Νεοτούρκων, η οποία αχρήστευσε εν μέρει, τον Σουλτάνο και αποδυνάμωσε την Αυτοκρατορία.

Β) Το 1911, ξέσπασε Ιταλοτουρκικός Πόλεμος, που εξαφάνισε από την Αφρική, την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Γ) Σερβία και Βουλγαρία, πλησίαζαν πολύ κοντά και υπέγραψαν Μυστική Στρατιωτική Συμφωνία.

Συνάμα, η Βουλγαρία, όντας εχθρική προς την Ελλάδα, αρνήθηκε αρχικά Στρατιωτική Συνεργασία, και όταν δέχτηκε, έθεσε ως Όρο:

Να ξεχάσει η Ελλάς την Μακεδονία.

Ο Βενιζέλος, με έναν απίστευτο διπλωματικό ελιγμό, κατάφερε και έπεισε τους Βούλγαρους, να υπογράψουν Συνθήκη, η οποία προέβλεπε:

Κάθε Κράτος, σε περίπτωση Πολέμου, να κρατήσει τα Εδάφη που θα κατακτήσει.

Σύμφωνα με τους Βούλγαρους, ο Ελληνικός Στρατός, είχε ηττηθεί κατά κράτος πριν μια Δεκαετία, ήταν Αδύναμος, με κακό εξοπλισμό, μικρό Δυναμικό και ακόμα χειρότερο Ηθικό.

Συνάμα, οι Βούλγαροι, είχαν έναν Πανίσχυρο Στρατό.

Έτσι, αυτή η Συνθήκη, φαινόταν Υπερβολικά Ανθελληνική στους Βούλγαρους, και την δέχτηκαν.