Δραστηριοποίηση Καραϊσκάκη.

Ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η πολιορκία της Αθήνας, ο Καραϊσκάκης αναχώρησε από το Ναύπλιο (19 Ιουλίου) και έφθασε στη Σαλαμίνα με μόλις 130 Άνδρες, λόγω της αδυναμίας της κυβέρνησης να τον εφοδιάσει καλύτερα.

Εκτός της Ακρόπολης που τη φρουρούσε ο Γκούρας, τις θέσεις Κάζα και Δερβενοχώρια φρουρούσαν δύο οπλαρχηγοί, ο Βάσσος και ο Κριεζώτης οι οποίοι είχαν απορρίψει όλες τις προτάσεις υποταγής και κρατούσαν αναμμένη την δάδα της Επανάστασης στην Ρούμελη.

Ο Καραϊσκάκης αφού συνεννοήθηκε με αυτούς, έστησε το Στρατηγείο του στην Ελευσίνα όπου κατόρθωσε μέσα σε μικρό διάστημα να συγκεντρώσει 1.000 Πελοποννήσιους υπό τον Χελιώτη, τους οποίους έθεσε στις διαταγές του Φαβιέρου, ο οποίος αποτελούσε τον Διοικητή του Τακτικού Στρατού.

Έτσι οι Έλληνες, ανέρχονταν πλέον σε 3.500 Άνδρες.

Ο Καραϊσκάκης όμως, εξαιτίας έλλειψης αγαθών, κινήθηκε 3 μέρες μόνο με ψωμί, στερούμενος όλα τα άλλα.

Παρόλα αυτά, απέκρουσε μια επίθεση στην Αττική, κι έτρεψε τους εχθρούς σε φυγή, αλλά στις 7 Αυγούστου δέχτηκε επίθεση του Ομέρ Πασά με 7.000 Οθωμανούς.

Ο Καραϊσκάκης αδυνατώντας να αντιμετωπίσει αυτή τη δύναμη, ζήτησε τη βοήθεια του Φαβιέρου αλλά ούτε και με τη βοήθειά του μπόρεσε να αντιμετωπίσει τους χιλιάδες ιππείς και το πεζικό των Οθωμανών.

Ο Καραϊσκάκης και ο Φαβιέρος, διαφωνούσαν ως προς τις μεθόδους μάχης.

Ο Φαβιέρος (σαν κλασικός Ευρωπαίος) με τον τακτικό του στρατό δεν ήθελε να πολεμά πίσω από οχυρώματα (όπως προτιμούσε ο Καραϊσκάκης), αλλά ήθελε να πολεμά κατά μέτωπο με τον εχθρό.

Ο Φαβιέρος δυσαρεστημένος από τον αυταρχισμό του Καραϊσκάκη, έφυγε για τη Σαλαμίνα, ενώ τον ακολούθησαν αρκετοί ακόμη που ήταν δυσαρεστημένοι με την Αρχηγία τού Καραϊσκάκη ο οποίος θα θυσίαζε τα πάντα για την Πατρίδα.

Ετσι λοιπόν, το στρατόπεδο της Ελευσίνας κινδύνευε να ερημωθεί, και η Αττική, κινδύνευε να χαθεί, μαζί με την Επανάσταση.