Είσοδος Ελληνικού Στρατού στην Κρήτη.

Παράλληλα με τον Επαναστατικό Αναβρασμό, κορυφώθηκε και η Διπλωματική Κίνηση για το Κρητικό Ζήτημα.

Οι Μεγάλες Δυνάμεις αποφάσισαν να επέμβουν στην Κρήτη, για την προστασία του άμαχου πληθυσμού, σύμφωνα με τον ισχύοντα Οργανικό Νόμο.

Η Ελληνική Κυβέρνηση, έπειτα από μια περίοδο Αναποφασιστικότητας, έσπευσε και αυτή να προλάβει την επέμβαση των Μ. Δυνάμεων και πήρε την απόφαση να αποστείλει στην Κρήτη Στρατεύματα και να την καταλάβει στο όνομα του Βασιλιά των Ελλήνων.

Η επιχείρηση ανατέθηκε στο Συνταγματάρχη του Πυροβολικού Τιμολέοντα Βάσσο, ο οποίος αποβιβάστηκε στην Κρήτη την 1η Φεβρουαρίου 1897 και με προκήρυξη προς τον Κρητικό Λαό ανακοίνωσε την κατοχή της Κρήτης από τον Ελληνικό Στρατό, την κατάλυση των Νόμων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την εφαρμογή του Ελληνικού Συντάγματος και της Ελληνικής Νομοθεσίας.

Η νέα αυτή τροπή των πραγμάτων εξόργισε τις Μ. Δυνάμεις, οι οποίες έσπευσαν να αποκλείσουν τα Κρητικά Παράλια και να αποβιβάσουν Στρατιωτικά Αγήματα στα Χανιά.

Η Κρήτη τέθηκε για πρώτη φορά επίσημα υπό διεθνή προστασία.

Οι πρώτες Στρατιωτικές Επιτυχίες των Στρατιωτών και των Επαναστατών, ανάγκασαν τις Μ.Δυνάμεις να επέμβουν, προτείνοντας για πρώτη φορά επίσημα τη λύση της Αυτονομίας (17 Φεβρουαρίου 1897).

Όμως, τόσο οι Κρήτες Πολιτικοί και Στρατιωτικοί Αρχηγοί, όσο και η Ελληνική Κυβέρνηση την απέρριψαν κατηγορηματικά.

Η ενεργός ανάμειξη της Ελλάδας στην Επανάσταση της Κρήτης ήταν η αφορμή του ατυχούς Ελληνοτουρκικού Πολέμου του 1897.

Η Ελλάδα υποχρεώθηκε να ανακαλέσει τις Δυνάμεις της από την Κρήτη (21 Απριλίου) και το Κρητικό Όνειρο για την Ένωση, φάνηκε να διαψεύδεται για μια ακόμη φορά. 

Έτσι, οι ηγέτες των Κρητών αποφάσισαν να δεχθούν την προτεινόμενη από τις Μεγάλες Δυνάμεις λύση της Αυτονομίας, την οποία ως τότε απέρριπταν κατηγορηματικά.