Πρώτες αντιδράσεις της Ελλάδος

"Σεις και τώρα και τότε δεν θέλετε τον πόλεμον μετά Συμμάχων. Τότε έχετε Πολιτικήν Μικροελλαδικήν"

Αυτά είπε ο Ελευθέριος Βενιζέλος στις 21 Οκτωβρίου 1915, στον πρώην Πρωθυπουργό Δημήτριο Ράλλη, που εξακολουθεί να τον επικρίνει επειδή συμμάχησε με τη Βουλγαρία και τη Σερβία το 1912.

Αυτή η ομιλία, κατ'εμέ τουλάχιστον, μπορεί να θεωρηθεί η δεύτερη πράξη του Εθνικού Διχασμού (1η υπενθυμίζω είναι η Απαγόρευση του Βενιζέλου στον Διάδοχο Κωνσταντίνο, να πάει στο Μοναστήρι και όχι στην Θεσσαλονίκη)

Με την ραγδαία εξάπλωση Α Παγκοσμίου Πολέμου, φαινόταν ότι ήταν μια πάρα πολύ καλή ευκαιρία, να συνεχίσει η εξάπλωση της Ελλάδος, στα Εδάφη Αλύτρωτων Ελλήνων.

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, ήδη από το 1914, ξεκίνησε να διώκει Έλληνες, στέλνοντας τους από τα Παράλια στο Εσωτερικό, απαγορεύοντας μερικώς την Εμπορική τους Δράση, οδηγώντας τους στα Τάγματα Καταναγκαστικής Εργασίας, κ.λπ.

Τα ίδια περίπου, έκανε η Βουλγαρία.

Θα ήθελα να ανοίξω μια παρένθεση και να σας πω, μαντέψτε ποιος καθοδηγούσε τις διώξεις αυτές (Γερμανοί, γκούχ)

Έτσι, κάθε καθυστέρηση στην Είσοδο στον Πόλεμο στο Πλευρό της Αντάντ, ήταν μοιραία για τους Ελληνικούς Πληθυσμούς αλλά και για τα Ελληνικά Εδάφη.

Λέω, και για τα Ελληνικά Εδάφη καθώς, ο Κάιζερ της Γερμανίας, υποσχέθηκε σαν αντάλλαγμα για την Συμμαχία των Βουλγάρων, ένα τεράστιο μέρος της Ελληνικής Μακεδονίας.

Κατά συνέπεια, το Ελληνικό Κράτος δεν έχει την πολυτέλεια να παραμείνει ουδέτερο, ούτε, όμως να συμπαραταχθεί με τις Κεντρικές Δυνάμεις, που υποκινούσαν την Ανθελληνική Δράση και υπόσχονταν διαμοιρασμό της Ελλάδος.

Αυτή, ήταν η τρίτη πράξη του Εθνικού Διχασμού, καθώς ο Πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος, ήθελε να συμμαχήσουμε με την Αντάντ, ενώ ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος, με τις Κεντρικές Δυνάμεις.