Δράση Ελληνικού Βασιλικού Ναυτικού

Το Ελληνικό Βασιλικό Ναυτικό, αποτελούσε τη μόνη Ναυτική Δύναμη της Βαλκανικής Συμμαχίας, και συνεπώς, έπρεπε να αντιμετωπίσει ολόκληρο το Οθωμανικό Ναυτικό.

Όσο ο Ελληνικός Στρατός, προχωρούσε με τεράστια ταχύτητα, ο Στόλος μας, με ηγέτη τον Ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη, απελευθέρωσε με εθελοντικά σώματα Προσκόπων και αγήματα Πεζοναυτών:

Λήμνος και Θάσος, (8 Οκτωβρίου)

Ίμβρος, Τένεδος και Άγιος Ευστράτιος, (18 Οκτωβρίου)

Σαμοθράκη, (19 Οκτωβρίου)

Ψαρά, (22 Οκτωβρίου)

Χαλκιδική, (26 Οκτωβρίου)

Λέσβος, (7 Δεκεμβρίου)

Χίος, (21 Δεκεμβρίου)

Σάμος, (2 Μαρτίου 1913)

Με τις ιστορικές Ναυμαχίες της Έλλης (3 Δεκεμβρίου) και της Λήμνου (5 Ιανουαρίου 1913), με επικεφαλής το θρυλικό Θωρηκτό «Αβέρωφ», το Ελληνικό Ναυτικό όχι μόνο εξασφάλισε την κυριαρχία του στο Αιγαίο, εξαναγκάζοντας τον Οθωμανικό Στόλο να μείνει αποκλεισμένος στα Δαρδανέλια μέχρι το τέλος του Πολέμου, αλλά απαγόρευσε και τις Στρατηγικές μεταφορές Οθωμανικών Στρατευμάτων, από τις Ασιατικές ακτές στη Βαλκανική Χερσόνησο.

Στις 9 Δεκεμβρίου, το Υποβρύχιο Δελφίν, επιτέθηκε κατά του Οθωμανικού Καταδρομικού Μετζηδιέ, γεγονός που αποτέλεσε την πρώτη Υποβρύχια τορπιλική επίθεση στον κόσμο.

Οι παράγοντες των επιτυχιών του Ελληνικού Ναυτικού, ήταν η ποιοτική υπεροχή του έναντι του Οθωμανικού, η Ναυτική Παράδοση των πληρωμάτων του και η εμπνευσμένη ηγεσία του.

Εν τέλει, όσον αφορά τον Στρατό Ξηράς, μετά την Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, ο Ελληνικός Στρατός στράφηκε προς τη Δυτική Μακεδονία, όπου διαδοχικά απελευθέρωσε τη Φλώρινα (7 Νοεμβρίου), την Καστοριά (10 Νοεμβρίου) και την Κορυτσά (7 Δεκεμβρίου)