Προμήνυμα του Εμφυλίου Πολέμου, 1823.

Από την αρχή της Επανάστασης υπήρχε κόντρα μεταξύ των “Δημοκρατικών” Φιλικών και των “Ολιγαρχικών” της Πελοποννησιακής Γερουσίας.

Στην 1η Εθνοσυνέλευση δεν έγινε ούτε μια αναφορά στους Φιλικούς, οι οποίοι δεν έλαβαν αξιώματα.

Στην Β Εθνοσυνέλευση υπήρχε η παράταξη των Φιλικών (Κολοκοτρώνης, Υψηλάντης), των Κοτζαμπάσηδων και των Υδραίων.

Οι δύο τελευταίοι είχαν απόλυτη πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση και πέρναγαν ο,τι ήθελαν (π.χ αφαίρεση Αρχιστρατηγίας από τον Κολοκοτρώνη).

Το Φθινόπωρο του 1823 συγκεντρώθηκαν στη Σιλίμνα της Τρίπολης οι Κολοκοτρωναίοι, ο Ανδρούτσος, ο Νικηταράς, ο Υψηλάντης κ.α.

Εκεί αποφασίστηκε η αντίσταση κατά του Εκτελεστικού, και ορκίστηκαν «ενώπιον της εικόνας Του Χριστού» ότι θα αγωνιστούν ενωμένοι.

Παρόλο που οι Δημοκρατικοί θα επικρατούσαν εύκολα ο Κολοκοτρώνης εντελώς ξαφνικά προσχωρεί στο Κόμμα των Κοτζαμπάσηδων με αντάλλαγμα τον διορισμό του γιου του Πάνου ως Φρουράρχου του Ναυπλίου και τον διορισμό του ίδιου στη θέση του Αντιπροέδρου του Εκτελεστικού.

Επίσης αποφασίστηκε να αρραβωνιάσει τον γιό του Κολίνο, με την κόρη του Κ.Δεληγιάννη. Αυτό εξόργισε τους συναγωνιστές του και ιδιαίτερα τον Δ.Πλαπούτα.

Από την θέση του Αντιπροέδρου ο Κολοκοτρώνης και από την θέση του Προέδρου του Βουλευτικού ο Α.Μαυροκορδάτος ήρθαν σε σύγκρουση.

Ο Μαυροκορδάτος κατέφυγε στην Ύδρα (δείχνοντας ότι το Ναυτικό τον στηρίζει) και έχοντας στενές επαφές με την Αγγλία, είχε σχεδόν εξασφαλίσει ένα Εθνικό δάνειο.

Ο Λόρδος Βύρωνας εργαζόταν για την σύναψη Επαναστατικού Δανείου και το Βουλευτικό βρισκόταν σε αντιπαράθεση με το Εκτελεστικό για την διαχείριση των Χρημάτων.

Το Εκτελεστικό ώστε να οργανώσει Εκστρατείες προς το Μεσολόγγι και προς την Πάτρα, εκποίησε Εθνικά κτήματα. Το Βουλευτικό αρνήθηκε την επικύρωση και ο Κολοκοτρώνης παραιτήθηκε δηλώνοντας πως θα συνεχίσει να αγωνίζεται ως Στρατιώτης.

Ο Εμφύλιος είχε σχεδόν αρχίσει.