Εκστρατεία Ελλάδος, στον Λίβανο (1826).

Οι Κύπριοι Πρόσφυγες, πίεζαν για μια Εκστρατεία Απελευθέρωσης της Κύπρου.

Έτσι, ο Μακεδόνας Χατζηστάθης Ρέζης, με αναφορά του στις 5 Οκτωβρίου 1825 προς το Εκτελεστικό, ισχυρίστηκε ότι είχε έρθει σε Επαφή με τον Εμίρη του Λιβάνου Μπεσίρ, για μια συμμαχία Ελλάδας – Λιβάνου για την απελευθέρωση του Λιβάνου και της Κύπρου από τους Οθωμανούς. 

Το σχέδιο προέβλεπε, ότι ο Μπεσίρ θα χτυπούσε τους Οθωμανούς από Στεριά και ζητούσε Ελληνικά Πλοία για βοήθεια.

Παράλληλα, θα έστελνε στην Ελλάδα Στρατιώτες, για να βοηθήσουν.

Το Βουλευτικό ενέκρινε την Έναρξη διαπραγματεύσεων υπό τους Α.Μαυροκορδάτο, Χ.Ρέζη, Α.Τζούνη και Χ.Μάλη.

Παρόλο που όλα πήγαιναν καλά, η Ελλάδα πίστεψε ότι ο Ρέζης ψευδόταν, όταν δήλωσε πως ο Μπεσίρ του είχε υποσχεθεί την αποστολή 200.000 Λιβανέζων στην Ελλάδα και την Κύπρο.

Πολλοί Κύπριοι Πρόσφυγες, ενθουσιασμένοι, εντάχθηκαν σε έναν Στρατό που θα πήγαινε στον Λίβανο, αλλά το Κράτος, αποσύρθηκε από την Επιχείρηση.

Έτσι οι Β.Μαυροβουνιώτης και Χ.Νταλιάνης, οργάνωσαν μόνοι την Εκστρατεία.

Η Κυβέρνηση, πίεσε για να μην γίνει αυτή, ωστόσο ο Νταλιάνης ξεκαθάρισε ότι η Εκστρατεία αφορούσε τον Λίβανο και όχι την Ελλάδα.

Ο Νταλιάνης, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως προδότης (είχε δώσει όλη του την περιουσία για την Επανάσταση), αλλά ως ευκολόπιστος.

Έτσι, 2.000 Εθελοντές και 14 Καράβια, συγκεντρώθηκαν στην Κέα και στις αρχές Μαρτίου, έφτασαν έξω απ’ τη Βηρυτό. 

Όταν αποβιβάστηκαν, κατέλαβαν έναν πύργο και άρχισαν τις λεηλασίες.

Ο Μπεσίρ κατάλαβε ότι η Εκστρατεία δεν γινόταν από το Κράτος, αλλά από Ιδιώτες, και ζήτησε να αποχωρήσουν από τον Λίβανο, όπως και έγινε.

Έτσι αυτοί, λεηλάτησαν την Κύπρο, και αφού λειτούργησαν ως Πειρατές, επέστρεψαν στην Ελλάδα και έτσι, αυτή η Εκστρατεία, έληξε άδοξα.

Ο Ρέζης τελικά έλεγε αλήθεια, απλά υπερέβαλε μερικές φορές.

Έτσι, χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία για να απελευθερωθεί η Κύπρος και η Ελλάδα.