Ναυμαχία της Αγκάλης, 1827.

Μετά από αυτά στην Ρούμελη, οι δράσεις των Ελλήνων ήταν υποτονικές καθώς η Επανάσταση είχε σχεδόν χαθεί.

Η Ρούμελη και ο Μοριάς είχαν σχεδόν χαθεί. Όμως οι Σύμμαχοι είχαν δραστηριοποιηθεί.

Στις 4 Ιουνίου 1827 μόνο έγινε μια Ηρωική Επιχείρηση του Κανάρη στην Αλεξάνδρεια, στην οποία έκαψε την προφυλακίδα του Αιγυπτιακού Ναυτικού.

Στις 6 Ιουλίου, υπογράφηκε η Σύμβαση του Λονδίνου, η οποία αναγνώριζε Αυτόνομο Ελληνικό Κράτος, φόρου υποτελές στον Σουλτάνο.

Έτσι στις 4 Αυγούστου, οι Σύμμαχοι ζήτησαν την παύση των εχθροπραξιων, προκαλώντας την οργή του Σουλτάνου.

Επειδή ο Σουλτάνος ήταν απρόθυμος να συνεργαστεί, στις 10 Σεπτεμβρίου, οι Ναύαρχοι Κόδριγκτον και Δεριγνί, ανακοίνωσαν στον Ιμπραήμ ότι απαγορεύεται κάθε κίνηση Στρατευμάτων, και αυτός υποσχέθηκε να μην κινηθεί μέχρι να λάβει διαταγές από την Αίγυπτο.

Συνάμα, ο Ναύαρχος Κόχραν έδωσε εντολή στον Άστυγξ να πλεύσει με την “Καρτερία” (ατμοκίνητο πλοίο) προς τον Κορινθιακό, ελπίζοντας να πετύχει την ανακούφιση των Επαναστατικών Δυνάμεων.

Στις 9 Σεπτεμβρίου, μια δύναμη 3 Ελληνικών Πλοίων επιχείρησε να επιτεθεί στον Εχθρικό Στόλο στον Κόλπο της Αγκάλης (Ιτέα), αλλά εξαιτίας των καιρικών συνθηκών, δεν τα κατάφερε.

Στις 14 Σεπτεμβρίου, απέτυχε και ο Άστυγξ.

Τελικά, στις 17 Σεπτεμβρίου ενώθηκε ο Ελληνικός Στόλος με τον Βρετανικό και έτσι, με 4 Πλοία, επιτέθηκαν σε 9 Οθωμανικά Πλοία.

Οι Ελληνοβρετανικές Δυνάμεις, έχοντας καλό άνεμο και με ισχυρούς κανονιοβολισμούς, κατατρόπωσαν τον Οθωμανικό Στόλο ο οποίος διαλύθηκε εντελώς και σχεδόν όλοι οι Οθωμανοί εξουδετερώθηκαν, ενώ οι Έλληνες είχαν ελάχιστες απώλειες.

Αυτή η Ναυμαχία ήταν πάρα πολύ σημαντική, καθώς οι Έλληνες πλέον έλεγχαν τις κινήσεις από Μοριά προς Ρούμελη.

Συνάμα, ο Ιμπραήμ, μετακίνησε τα Στράτευμα του προς παράβαση των συμφωνηθέντων (όπως προανέφερα), και έτσι έδωσε την Αφορμή για την Ναυμαχία του Ναυαρίνου.