Η Κρήτη μεταξύ 1830 - 1840 και η Επανάσταση του 1841.

Ο Σουλτάνος, μετά την παράδοση της Κρήτης από τους Έλληνες (η Κρήτη είχε απελευθερωθεί, αλλά οι Σύμμαχοι δεν επέτρεψαν την Ενωση), παραχώρησε την Κρήτη στον Αντιβασιλέα της Αιγύπτου Μωχάμετ Άλη, έναντι 20.000.000 Γροσίων όπως έχω αναφέρει ξανά.

Έτσι η Κρήτη περνούσε στην Αιγυπτιακή Κατοχή. Για να αποφύγει εξωτερικές επεμβάσεις η Αίγυπτος, έλαβε αμέσως μέτρα για την εξασφάλιση της Εσωτερικής Γαλήνης και την εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος με Επιφανειακή Ισονομία και Δικαιοσύνη, ενώ παράλληλα έθεσε σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα μεγάλων κοινωφελών έργων στο νησί.

Για την πραγματοποίηση αυτού του προγράμματος επιβλήθηκε ακραία φορολογία στο Χριστιανικό Πληθυσμό. Οι νέες καταπιέσεις ανάγκασαν τους 

Κρήτες να προβούν στο Αοπλο Κίνημα των Μουρνιών (Σεπτέμβριος 1833). Περίπου 7.000 άοπλοι Χριστιανοί της Κρήτης διαδήλωσαν και υπέγραψαν αναφορά προς τις Μεγάλες Δυνάμεις, επικαλούμενοι την προστασία τους.

Η αντίδραση της Αιγυπτιακής διοίκησης υπήρξε άμεση και σκληρή. Συνελήφθησαν 41 πρωταίτιοι και απαγχονίστηκαν.

Τα σχέδια του Μωχάμετ Άλη ενοχλούσαν πολλούς Άγγλους, οι οποίοι επανειλημμένα έθεσαν το θέμα της κατάληψης της Κρήτης ή της απόσπασής της από την Αιγυπτιακή Κυριαρχία.

Οι Κρήτες, συσπειρώθηκαν σε οργανώσεις στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

Επιτροπή Κρητών υπέβαλε στην Αγγλία στις 20 Νοεμβρίου 1839 πρόταση για αποικιακή κατοχή της Νήσου.

Ωστόσο η Αγγλία δεν ήθελε να ταράξει τις σχέσεις της με την “Φίλη και Σύμμαχο Οθωμανική Αυτοκρατορία”. Εν τω μεταξύ, ξέσπασε πόλεμος μεταξύ Αιγύπτου και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1839-1841). Ο Μωχάμετ Άλυ ηττήθηκε και η Οθωμανική Αυτοκρατορία πήρε το πάνω χέρι.

Οι Μεγάλες Δυνάμεις, αποφάσισαν με τη Συνθήκη του Λονδίνου (3 Ιουλίου 1840) να αποσπάσουν την Κρήτη από την Αίγυπτο και να την επαναφέρουν στην Απόλυτη Κυριαρχία του Σουλτάνου, ο οποίος ήταν πολύ πιο συνεργάσιμος με την Δύση.

Οι εξελίξεις που προανέφερα έδωσαν την ευκαιρία στους εξόριστους Κρήτες 

Οπλαρχηγούς να επιστρέψουν στην Κρήτη και να οργανώσουν νέα Επανάσταση, για να επαναφέρουν στο τραπέζι της διεθνούς διπλωματίας το Κρητικό Ζήτημα.

Μαζί τους κατέβηκε στην Κρήτη και ο νεαρός τότε Έλληνας Πολιτευτής, Αλέξανδρος Κουμουνδούρος. Ο Βασιλιάς Όθωνας και η Ελληνική Κυβέρνηση ενθάρρυναν την Επανάσταση.

Η λεγόμενη «Φιλορθόδοξη Εταιρεία» που ήταν εχθρική προς τον Όθωνα, είχε 

προγραμματίσει ανάλογες Εξεγέρσεις σε πολλές Τουρκοκρατούμενες Περιοχές. 

Τον Φεβρουάριο του 1841, εκδηλώθηκε η Επανάσταση Χαιρέτη και Βασιλογεώργη.

Είχε όμως περιορισμένη έκταση και ήταν από την αρχή καταδικασμένη σε αποτυχία. 

Η Ελληνική κυβέρνηση βρισκόταν σε παντελή αδυναμία να βοηθήσει τους Επαναστάτες, ενώ οι Μεγάλες Δυνάμεις καταδίκασαν απο την αρχή το Κίνημα. 

Χαρακτηριστικό των νέων επαναστατικών ιδεών ήταν η οργάνωση της «Κρητών Πολιτείας» .

Πριν την αποτυχία της Επανάστασης, οι Επαναστάτες, πρότειναν ως λύση την Αυτονομία της Κρήτης.

Οι Μεγάλες Δυνάμεις όμως, την απέρριψαν γιατί τα συμφέροντα τους εξυπηρετούνταν καλύτερα από τους Οθωμανούς, καθώς επίσης, επειδή φοβούνταν το ενδεχόμενο να επαναστατήσουν και άλλες περιοχές (π.χ Κύπρος, Θεσσαλία κτλ) για να ενωθούν με την Ελλάδα.

Έτσι λοιπόν, χωρίς να υπάρξει ουσιαστική μάχη, οι Επαναστάτες ηττήθηκαν και ακολούθησαν ισχυρές βιαιοπραγίες και φορολογική επιβάρυνση των Χριστιανών, ενώ πολλοί Οπλαρχηγοί και Γυναικόπαιδα, κατέφυγαν στην Ελεύθερη Ελλάδα.