Επανάσταση του 1862 και η Έξωση του Βασιλέως Όθωνα.

Ο Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, το 1860, ο Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, σε συζητήσεις, τόνιζε την ανάγκη στήριξης της Εγχώριας Παραγωγής.

Την ιδέα του Ραγκαβή ενστερνίστηκε ο γιος του, Κλέων, ο οποίος έπεισε τους συμμαθητές του να φορούν Σιφνέικα, Ψάθινα Σκιάδια, με Γαλανόλευκες Κορδέλες και όχι εισαγόμενα.

Γρήγορα έγιναν μόδα από την Προοδευτική Νεολαία της Αθήνας (Γαριβαλδινοί). Οι καθεστωτικοί Νέοι, φορούσαν Άσπρα Ψηλά Καπέλα και αποκαλούνταν «Αυστριακοί».

Οι Εισαγωγείς Καπέλων, έστειλαν υπαλλήλους τους στο Πεδίο του Άρεως με Αστεία και Κουρελιασμένα Σκιάδια, προκειμένου να χλευάσουν τους Μαθητές (10 Μαΐου 1859).

Σύντομα ξεκίνησαν επεισόδια, και η Χωροφυλακή, χρησιμοποίησε Βία ενάντια σε Μαθητές και Φοιτητές, προέβη σε 3 Συλλήψεις.

Τα επεισόδια συνεχίστηκαν και την επόμενη μέρα. Σπουδαστές και πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκαν στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου και συγκρότησαν πορεία προς το Υπουργείο Εσωτερικών για να απαιτήσουν από τον Υπουργό Κωνσταντίνο Προβελέγγιο, την παύση του Αστυνομικού Διευθυντή Αθηνών, Δημητριάδη, και την απελευθέρωση των συλληφθέντων μαθητών.

Ο Προβελέγγιος δεσμεύτηκε ότι θα εξετάσει το αίτημά τους, αλλά οι φοιτητές, ζήτησαν ακρόαση από τον Όθωνα.

Ο Βασιλιάς, αρνήθηκε να τους δεχθεί, γεγονός που όξυνε τα πνεύματα.

Οι νέοι ξαναγύρισαν στα Προπύλαια, με άγριες διαθέσεις αυτή τη φορά.

Τότε επενέβη ο Φρούραρχος Αθηνών, Μιχαήλ Σούτσος, επικεφαλής μεγάλης Στρατιωτικής Δύναμης, και τους διέλυσε.

Ο Γερουσιαστής Δημήτριος Χρηστίδης θεώρησε απαράδεκτη την έφοδο του Στρατού στο Πανεπιστήμιο, και χρησιμοποίησε Σκληρή Γλώσσα.

Με σειρά κινήσεων του, ξεκίνησε το “Άσυλο των Πανεπιστημίων”.

Το Απόγευμα της 11ης Μαΐου 1859, συνεδρίασε το Υπουργικό Συμβούλιο υπό τον Πρωθυπουργό Αθανάσιο Μιαούλη και απέπεμψε τον Αστυνομικό Διευθυντή Αθηνών, Δημητριάδη, ενώ διέταξε την απελευθέρωση των 3 Φοιτητών.

Την 1η Μαρτίου οι Κυβερνητικές Δυνάμεις, κατάφεραν να καταλάβουν τις θέσεις των Επαναστατών και τελικά στις 24 Μαρτίου έγινε συνθηκολόγηση με χορήγηση γενικής αμνηστίας από την οποία, εξαιρέθηκαν 19 Άτομα, τα οποία έφυγαν από την Ελλάδα με δύο Ξένα Πλοία.

Δυναμικά αντιμετωπίστηκε από τις Κυβερνητικές Δυνάμεις και η Επανάσταση που ξέσπασε την ίδια περίοδο στη Σύρο, όπου, επίσης, είχαν οξυνθεί τα Αντιδυναστικά αισθήματα.

Τελικά, στις 30 Απριλίου, ο Βασιλιάς έδωσε γενική αμνηστία στους Επαναστάτες με εξαίρεση τρεις.

Μετά την καταστολή της Επανάστασης, ο Όθων έδωσε εντολή για σχηματισμό Νέας Κυβέρνησης, και τελικά σχηματίστηκε η τελευταία επί της Βασιλείας του, υπό το Γενναίο Κολοκοτρώνη.

Η Αντιπολίτευση, όμως, θεωρούσε ότι καμιά αλλαγή δεν προμήνυε η Νέα Κυβέρνηση.

Στις αρχές Οκτωβρίου, παρόλο που το Αντικαθεστωτικό κλίμα συνέχισε να βρίσκεται σε έξαρση σ’όλη τη χώρα εξαιτίας διώξεων που γινόντουσαν σε Αντικαθεστωτικούς, το Βασιλικό Ζεύγος, αποφάσισε να κάνει μια μεγάλη περιοδεία στα Νησιά του Σαρωνικού, τη Νότιο Ανατολική Πελοπόννησο, την Ακαρνανία, το Μεσολόγγι, τη Ναύπακτο, την Ιτέα και την Άμφισσα, για να εξάψει τα Φιλοβασιλικά αισθήματα του (κυρίως Αγροτικού) Λαού.

Ενώ, λοιπόν, ο πληθυσμός της Μάνης υποδεχόταν με ενθουσιασμό τη μεγάλη συνοδεία μια νέα Επανάσταση, είχε σχεδιαστεί να ξεσπάσει στη Βόνιτσα της Ακαρνανίας.

Ο Θεόδωρος Γρίβας, γνωστός Αντιμοναρχικός, είχε ως σκοπό να αιχμαλωτίσει το Βασιλιά όταν θα έφθανε στη Βόνιτσα και ύψωσε Σημαία Επανάστασης στις 4 Οκτωβρίου του 1862.

Τις επόμενες μέρες ακολούθησαν διαδοχικοί ξεσηκωμοί στο Μεσολόγγι, το Αγρίνιο, την Πάτρα, τη Ναύπακτο, την Κόρινθο και τα Μέγαρα.

Τα νέα της Επανάστασης στη Βόνιτσα, άλλαξαν το πρόγραμμα της περιοδείας του Βασιλιά, η οποία ματαιώθηκε, και αποφασίστηκε επιστροφή στην Αθήνα.

Στην Αθήνα, που είχε απογυμνωθεί από μεγάλο μέρος της Στρατιωτικής της Δύναμης λόγω της Επανάστασης του Γρίβα, το βράδυ της 10ης Οκτωβρίου ξέσπασαν ταραχές και το Παλάτι καταλήφθηκε από Στρατιωτικούς.

Στις 11 Οκτωβρίου η Πρωτεύουσα βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Στρατιωτικής Κυβέρνησης του Βούλγαρη, ο οποίος είχε αναλάβει τα ηνία του Αντιδυναστικού Αγώνα, και κήρυξε την Κατάργηση της Βασιλείας του Όθωνα και τη σύσταση Προσωρινής Κυβέρνησης υπό τους Βούλγαρη, Κανάρη και Ρούφο, μέχρι να συγκληθεί η Εθνοσυνέλευση.

Το μεσημέρι της ίδιας μέρας, η Βασιλική Θαλαμηγός ''Αμαλία'' κατέπλευσε στο Λιμάνι του Πειραιά και παρέλαβε τον Βασιλιά Όθωνα και την Βασίλισσα Αμαλία.

Τελικά, τη νύχτα, η ''Αμαλία'' συνοδευόμενη από το Αγγλικό Πλοίο ''Σκύλλα'' και το Γαλλικό ''Έλαφος'', έφτασε στη Σαλαμίνα. 

Ο Όθων είχε, ήδη, πάρει την απόφαση να φύγει, παρά τη συμβουλή της Αμαλίας να επιστρέψουν αμέσως στη Μάνη και να συσπειρωθούν γύρω από τις Φιλοβασιλικές Δυνάμεις.

Ο Όθωνας, ζήτησε να ταξιδέψει με τη ''Σκύλλα'' στη Βενετία, δηλώνοντας πως πηγαίνει στο Εξωτερικό για να αποφευχθεί ένας Εμφύλιος Πόλεμος, χωρίς να κάνει λόγο για παραίτηση.

Η Έξωση του Όθωνα, πανηγυρίστηκε έξαλλα από τους Έλληνες, ενώ η Χώρα ειρήνευσε.

Η Προσωρινή Κυβέρνηση, προκήρυξε Δημοψήφισμα το Δεκέμβριο με το οποίο εκλέχτηκε με Συντριπτική Πλειοψηφία, Νέος Βασιλιάς της Ελλάδας, ο Άγγλος Πρίγκιπας Άλφρεντ, δευτερότοκος γιος της Βασίλισσας Βικτωρίας.

Η υποψηφιότητα αυτή, όμως, δεν υποστηρίχθηκε από τη Γαλλία και τη Ρωσία.

Οι διαπραγματεύσεις των Ευρωπαίων, κατέληξαν στην εκλογή του Πρίγκιπα Γουλιέλμου Γεώργιου της Δανίας του Οίκου των Γκλύξμπουργκ , που επικυρώθηκε από την Ελληνική Εθνοσυνέλευση το καλοκαίρι του 1863.

Ο Όθων πέθανε το 1867 στο Μόναχο. Είχε λατρέψει την Ελλάδα, και πριν πεθάνει, είπε το "Πάτερ Ημών" στα Ελληνικά, και ύστερα πέθανε.