Φεβρουαριανά 1863.

Οι Συγκρούσεις μεταξύ Ορεινών και Πεδινών κατά την Μεσοβασιλεία (1862-1864), δεν αφορούσαν στην επιλογή του επόμενου Βασιλιά, γιατί οι Έλληνες γνώριζαν ότι αυτό θα καθοριζόταν από τις Μεγάλες Δυνάμεις.

Η πόλωση οφειλόταν σε θέματα Εσωτερικής Πολιτικής. Επιχείρημα του Κανάρη ήταν πως ο Βούλγαρης προσπαθούσε να επιβάλει Δικτατορία, ενώ επιχείρημα του Βούλγαρη ήταν η Απειθαρχία και η έλλειψη Πολιτικής Παιδείας των Στρατιωτικών και των Αντιπάλων του.

Οι Συγκρούσεις κατέληξαν στα μέσα Δεκεμβρίου, στην παραίτηση του Κανάρη και τα πνεύματα οξύνθηκαν ακόμα περισσότερο στη Εθνοσυνέλευση της 7ης Φεβρουαρίου.

Τότε οι Ορεινοί συγκρούσθηκαν έντονα με τους Πεδινούς. Όταν σταμάτησαν τα επεισόδια στην Βουλή, χωρίστηκαν σε δύο στρατόπεδα, και κατέλαβαν καίρια σημεία της πόλης με Στρατιωτικά Σώματα.

Ο Εμφύλιος, ήταν προ των Πυλών.

Οι περισσότεροι Στρατιωτικοί ήταν με την πλευρά των Ορεινών (Κανάρης, Γρίβας), ενώ στην πλευρά των Πεδινών (Βούλγαρης), ήταν μόνον ο Π. Λεωτσάκος (Ηγέτης Χωροφυλακής).

Στη διάρκεια της νύχτας σκοτώθηκαν 3 Στρατιώτες και κάποιοι προσπάθησαν να απαγάγουν τον Δημήτρη Βούλγαρη από το σπίτι του, αλλά δεν τα κατάφεραν.

Οι περισσότεροι Πολίτες κυκλοφορούσαν Ένοπλοι στους δρόμους ή όσοι ήταν ουδέτεροι, έμεναν φοβισμένοι στα σπίτια τους.

Οι Τραυματίες, ήταν παρά πολλοί.

Τότε, ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος και άλλοι (Παράταξη Εκλεκτικών, οι οποίοι ήταν μια ομάδα από εξέχοντες Αξιωματικούς, Πολιτικούς κτλ, με μετριοπαθείς θέσεις) έπεισαν τα δύο στρατόπεδα να αναμείνουν τη σύγκλιση της Εθνοσυνέλευσης της 9ης Φεβρουαρίου.

Πράγματι, τα πνεύματα ηρέμησαν. Ο Βούλγαρης και ο Ρούφος, παραιτήθηκαν, και σχηματίστηκε ουδέτερη Κυβέρνηση υπό τον Ζηνόβιο Βάλβη.

Τότε, ένοπλοι αντίπαλοι (9 Φεβρουαρίου), συγκεντρώθηκαν σε μια Πλατεία και επανήλθε η Ομόνοια μεταξύ τους.

Η Πλατεία αυτή ονομάστηκε, Πλατεία Ομονοίας.