Λαυρεωτικά, 1871.

Τα Λαυρεωτικά, ξεκίνησαν όταν αμφισβητήθηκε η Δυνατότητα της Σερπιέρι-Ρου να εκμεταλλεύεται τις Εκβολάδες (Κατάλοιπα Εξορύξεων Αρχαίας Ελλάδας)

Πιο συγκεκριμένα, η Αντιπολίτευση, υποστήριξε ότι η Εταιρεία, είχε Δικαίωμα Εξόρυξης αλλά όχι οικειοποίησης των Εκβολάδων (η Εταιρεία δεν πλήρωνε φόρο για τις Εξορύξεις Εκβολάδων).

Μετά από πίεση, ψηφίστηκε ο Νόμος Υ, βάσει του οποίου θεσπίζονταν προϋποθέσεις για την εκμετάλλευση των Εκβολάδων καθώς και Αυστηρή Φορολόγηση τους.

Ο Νόμος, κάλυψε το Κενό που υπήρχε προστατεύοντας τα Δικαιώματα του Δημοσίου.

Η Εταιρεία, αντέδρασε έντονα στηρίζοντας πως στην Σύμβαση, δεν διευκρινιζόταν αυτή η Παράμετρος και ως εκ τούτου είχε Δικαίωμα Εξόρυξης.

Η Εταιρεία απευθύνθηκε στην Γαλλική και Ιταλική Κυβέρνηση, ζητώντας Αποζημίωση 20 Εκατομμυρίων Φράγκων.

Η Κυβέρνηση Κουμουνδούρου, αντιπρότεινε να πληρώσει 11 Εκατομμύρια Φράγκα, όμως παραιτήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 1871, όταν ήταν έτοιμες να σταλούν Κανονιοφόροι, ώστε να βομβαρδίσουν την Ελλάδα.

Η Κυβέρνηση που σχηματίστηκε υπό τον Θρασύβουλο Ζαΐμη, παραιτήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1871 για τους ίδιους λόγους.

Τότε, με την Ανοχή του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου σχηματίστηκε Κυβέρνηση υπό τον Δημήτριο Βούλγαρη, η οποία προσπάθησε, αλλά παραιτήθηκε στις 8 Ιουλίου 1872.

Μετά, Πρωθυπουργός διορίστηκε ο Επαμεινώνδας Δεληγεώργης, σχηματίζοντας την 4η Κυβέρνηση μέσα σε 9 Μήνες, η οποία όμως, κράτησε σκληρή στάση απέναντι στις Ξένες Κυβερνήσεις, για αυτό άντεξε 2 Χρόνια.

Επειδή η Κατάσταση, περιήλθε σε Αδιέξοδο, με την ίδια την Ύπαρξη της Χώρας (πέρα από την Οικονομία, τα Δάνεια, τις Επιχειρήσεις κτλ) να κινδυνεύει, ο Πρωθυπουργός και ο Βασιλιάς, απευθύνθηκαν στον Συγγρό.

Όπως ανέφερα στην Προηγούμενη Ανάρτηση, ο Συγγρός οδήγησε σε Λαϊκή Πτώχευση και Προσωπική Κερδοφορία, κάτι που οδήγησε σε Παραίτηση της Κυβερνήσεως Δεληγιώργη, η οποία θεωρήθηκε υπεύθυνη.