Πριν την Πτώχευση του 1893.

Το 1885, ο Δηληγιάννης διαδέχτηκε στην Πρωθυπουργία τον Τρικούπη, που είχε κυβερνήσει τη χώρα από το 1882 μέχρι το 1885.

Ο Δηληγιάννης, όμως, δεν κατάφερε να ανταποκριθεί στους όρους των δανείων που είχε συνάψει για λογαριασμό του Ελληνικού Δημοσίου ο Τρικούπης.

Επιπλεον δανείστηκε 52 Εκατομμύρια χρυσά φράγκα για να καλύψει τις ανάγκες της Επτάμηνης Επιστράτευσης, το 1885, προκειμένου να απελευθερώσει τη Μακεδονία από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, αλλά ποτέ δεν το έκανε λόγω της απαγορευτικής παρεμβολής των μεγάλων δυνάμεων, (εκτός της Γαλλίας).

Ο Τρικούπης ως αντιπολίτευση, συμπορεύονταν με τη Κυβέρνηση για το συμφέρον της Πατρίδας.

Ο Δηληγιάννης παραιτήθηκε το 1886 και λίγο πιο μετά, την διακυβέρνηση ανέλαβε ξανά Τρικούπης.

Μέχρι το 1890, είχε αυξήσει το δημόσιο χρέος και παράλληλα τους εισαγωγικούς δασμούς, κυρίως στα σιτηρά, με αποτέλεσμα την αύξηση των τιμών και τη πτώση του βιοτικού επιπέδου.

Στις εκλογές του 1890, επανήλθε ο Δηληγιάννης ο οποίος ενώ ως αντιπολίτευση κατακεραύνωνε τη πολιτική του Τρικούπη, ως Κυβέρνηση εφάρμοσε την ίδια πολιτική αλλά με μεγαλύτερη οξύτητα.

Στις Εκλογές της 3ης Μαίου 1892, ο Τρικούπης, πήρε μεγάλη πλειοψηφία καθώς το κόμμα του εξέλεξε 180 Βουλευτές σε σύνολο 207.

Η Νέα Κυβέρνηση, παρουσιάστηκε στην Βουλή με ένα σκληρό πρόγραμμα περικοπών στις Δημόσιες Δαπάνες, ενώ ταυτόχρονα έλαβε πολλά αντιλαϊκά μέτρα αυστηρής λιτότητας που μεταφράστηκαν σε μια σειρά από έμμεσους φόρους που επιβάρυναν τους καταναλωτές.

Στις 15 Ιουλίου 1892 ανακοινώθηκε σχέδιο νόμου που καθιέρωνε «εκπαιδευτικά τέλη» σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.

Την ημέρα της ψήφισης του Νομοσχεδίου, η Νεολαία, διαδήλωνε έξω από την Βουλή, ενώ ο αντιπολιτευόμενος Δ.Ράλλης, υπολόγιζε ότι οι σπουδές ως το Πανεπιστημιακό Πτυχίο, θα κόστιζαν 1445 Δραχμές, ποσό που αντιστοιχούσε σε ετήσιο εισόδημα Δημοσίου Υπαλλήλου.