Προπαρασκευές Ελληνοτουρκικού Πολέμου, 1897.

Όπως ανέφερα και περί Κρήτης, πριν από μερικές αναρτήσεις, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, με την Συνθήκη του Βερολίνου (1878), υποχρεώθηκε να εφαρμόσει τον Οργανικό Νόμο, ο οποίος αποκαθιστούσε (θεωρητικά) την πρόοδο και την ελευθερία στο Νησί.

Όμως, ο Οργανικός Νόμος, πότε δεν εφαρμόστηκε ουσιαστικά, προκαλώντας αναταραχή στους Έλληνες της Κρήτης. 

Συνάμα, οι Τουρκοκρητικοί, ήταν ομοίως ταραγμένοι, επειδή Θεωρητικά, οι Έλληνες της Κρήτης, επικρατούσαν.

Έτσι, πολλοί Έλληνες βιάστηκαν, δολοφονήθηκαν, έχασαν σπίτια κτλ.

Έτσι και οι Έλληνες αντέδρασαν στις Επιθέσεις των Τουρκοκρητικών, με την κήρυξη Επανάστασης, η οποία στηρίχθηκε από την Ελλάδα.

Συνάμα, στην Ελλάδα, ο Δημαγωγός Ράλλης, απείλησε ακόμα και με Εμφύλιο Πόλεμο εν Ελλάδι, αν η Κυβέρνηση Δηληγιάννη, δεν αντιδρούσε δυναμικά για την Κρήτη.

Έτσι αποφασίστηκε η Αποστολή η αποστολή μικτού αποσπάσματος από δύο Τάγματα Πεζικού, ένα Λόχο Ευζώνων, ένα Τάγμα Μηχανικού και μια Ορειβατική Πυροβολαρχία, υπό τη Διοίκηση του Συνταγματάρχη Τιμολέοντα Βάσσου.

Όταν αποβιβάστηκε ο Στρατός στην Κρήτη, κατευθύνθηκε προς το Φρούριο των Βουκολιών (5 Φεβρουαρίου 1897).

Εκεί, ο Ταγματάρχης Κωνσταντινίδης κάλεσε τους Οπλαρχηγούς των Επαναστατών και τους ζήτησε να μην επιτεθούν και να αφήσουν το Ελληνικό Πυροβολικό να καταλάβει το Φρούριο.

Πρώτα ο Ταγματάρχης, ζήτησε να παραδοθεί το Φρούριο, αλλά έλαβε αρνητική απάντηση.

Ο Ταγματάρχης, διέταξε να μην υπάρξουν πυρά μέχρι τον 3ο Κανονιοβολισμό, επειδή υπήρχε η Ελπίδα να παραδοθούν εξαιτίας του φόβου οι Οθωμανοί.

Οι Κρητικοί, επιτέθηκαν με αυτοθυσία πάρα τις διαταγές. 

Κατέλαβαν τον Προμαχώνα, αλλά υποχώρησαν εξαιτίας της έλλειψης πυρομαχικών και συνεχίστηκε η Μάχη εξ αποστάσεως, ενώ συνάμα, ζητήθηκε βοήθεια από τον Ανθυπολοχαγό Πυροβολικού Πάλλη.

Το Βράδυ, η μάχη σταμάτησε.

Υπήρξε όμως μια ασυνεννοησία μεταξύ Εθνικού Στρατού και Κρητών...

Οι Στρατιώτες, πίστευαν ότι οι Κρητικοί θα φύλαγαν το Φρούριο (για μια πιθανή έξοδο των Οθωμανών κτλ), ενώ οι Κρητικοί, πίστευαν ότι θα αναλάμβανε ο Στρατός.

Έτσι οι Οθωμανοί, χωρίστηκαν σε μικρές ομάδες και πήγαν προς το Σέλινο, όπου ανακοίνωσαν την Πτώση του Φρουρίου.

Έτσι το πρωί, οι Έλληνες, είδαν Ελληνικές Σημαίες στο Φρούριο. Οι Κρητικοί μπήκαν λίγο νωρίτερα.

Η εικόνα που αντίκρισαν οι Έλληνες Στρατιώτες ήταν συγκλονιστική.

Τα τείχη είχαν διαρραγεί παντού, αλλά δεν είχαν πέσει, λόγω του μεγάλου πάχους τους και του μικρού διαμετρήματος των Ελληνικών Πυροβόλων (Ορειβατικά πυροβόλα Σνάιντερ-Δαγκλή, 76.2 Χιλιοστών, Πυροβόλα Κρούπ κ.τ.λ).

Συνάμα, υπήρχαν πτώματα Ανθρώπων και Αλόγων σε όλη την έκταση του Εσωτερικού Περίβολου, πολλά από αυτά διαμελισμένα, ενώ τεμάχια σάρκας ήταν κατάσπαρτα πάνω στο ανασκαμμένο από τα Πυρά Πυροβολικού Έδαφος.

Όπλα, τροφές, πολεμοφόδια και άλογα, που βρέθηκαν απείραχτα εντός του πύργου, μοιράσθηκαν από τον ταγματάρχη Κωνσταντινίδη στους Κρήτες επαναστάτες, που συμμετείχαν στην κατάληψη του φρουρίου. Μετά την αποχώρηση των Ελλήνων, τοποθετήθηκαν εκρηκτικά και ο πύργος ανατινάχθηκε.

Η Μάχη, είχε λήξει με 100 Νεκρούς Οθωμανούς και 170 Τραυματίες, ενώ οι Έλληνες, είχαν 15 Νεκρούς και 37 Τραυματίες.

Μεταξύ των Τραυματιών, ήταν και ο Γενναίος Υπολοχαγός Ναπολέων Παπούλιας. 

Ο Παππούς δηλαδή, του π.Προέδρου της Δημοκρατίας, Καρόλου Παπούλια.

Αυτή η Νίκη, γέμισε αισιοδοξία και περηφάνια τους απελπισμένους Έλληνες, τους Κρήτες και τα μέλη της Εθνικής Εταιρείας.