Κατάσταση Ελληνικού Στρατού 1897.

Ο Ελληνικός Στρατός την εποχή εκείνη δεν ήταν σε επαρκή κατάσταση ετοιμότητας. Ο Χαρίλαος Τρικούπης στη Βουλή πριν λίγα χρόνια, είχε πει “Δεν έχουμε Στρατό.

Ο Ελληνικός Στρατός, είναι αγέλη”. Και ήταν αλήθεια…

Οι Αξιωματικοί του Πεζικού, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, ήταν εντελώς αμαθείς και ανίκανοι, όπως και αυτοί του Ιππικού.

Σε κάπως καλύτερη κατάσταση βρίσκονταν οι Αξιωματικοί του Πυροβολικού και του Μηχανικού, έχοντας τουλάχιστον θεωρητική μόρφωση αλλά με σημαντικό πρόβλημα στην πρακτική εκπαίδευση (πολλοί πυροβολητές δεν είχαν ρίξει, πριν τον πόλεμο, ούτε μια βολή).

Ακόμη και ο οπλισμός του Στρατού υστερούσε, έχοντας ως βασικό όπλο το Τυφέκιο Γκρα, ένα αργό οπισθογεμές όπλο, με φυσίγγια του 1886 ή και παλαιότερων εποχών.

Το γεγονός αυτό το γνώριζε ο Βασιλιάς. Για αυτό δημοσίευσε σε ΦΕΚ μια επιστολή προς τον Πρωθυπουργό Θεόδωρο Δηλιγιάννη (22 Νοεμβρίου 1896), για πρόσκληση Εφεδρειών στο Στρατό προκειμένου η Αξιόμαχη Δύναμη αυτού να συμπληρώνει τους 10-12.000 άνδρες, τη δημιουργία μεγάλου Στρατοπέδου Μεταγωγών καθώς και εκτελέσεις γυμνασίων των κυριοτέρων σχηματισμών σε μια ύστατη προσπάθεια Ανασύνταξης.

Αντίθετα οι Οθωμανοί ήταν εξοπλισμένοι με επαναληπτικά τουφέκια τύπου Μάουζερ, ενώ το βεληνεκές των πυροβόλων τους ήταν αρκετά μεγαλύτερο από αυτό των Ελληνικών.

Μόνο στο ναυτικό ήταν αδιαμφισβήτητη η Ελληνική υπεροχή, εξ ου και δεν εμφανίσθηκε πουθενά ο Οθωμανικός Στόλος, παρότι διέθετε και θωρηκτά πλοία.

Ο Οθωμανικός Στρατός ήταν σε σαφώς καλύτερη κατάσταση. Διέθετε όχι μόνο αριθμητική υπεροχή και καλύτερο οπλισμό αλλά και καλύτερη εκπαίδευση στελεχών από Γερμανούς Αξιωματικούς.

Είναι χαρακτηριστικό πως αν η Οθωμανική Στρατιωτική Διοίκηση δεν έκανε σειρά τακτικών σφαλμάτων, ειδικά κατά τη μάχη των Φαρσάλων θα είχε επιτύχει την εκμηδένιση του Ελληνικού Στρατού.