Συνθήκη Ειρήνης του Λονδίνου, 1913

Οι Μεγάλες Δυνάμεις, βλέποντας ότι το "Ανατολικό Ζήτημα" (η διχοτόμηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας), δεν θα γινόταν βάσει των συμφερόντων τους, αλλά βάσει των Εθνών των Βαλκανίων, αποφάσισαν να μεσολαβήσουν για Ειρήνη.

Έτσι στις 16 Δεκεμβρίου 1912, συνήλθαν οι αντιπροσωπείες των εμπολέμων στο Λονδίνο για τη Συνδιάσκεψη Ειρήνης όπου και διακόπηκε στις 10 Ιανουαρίου του 1913 με την αποχώρηση των Οθωμανών.

Αυτό έγινε, γιατί στην Κωνσταντινούπολη, ξέσπασε Εθνικιστικό Κίνημα των Νεοτούρκων που δεν δέχτηκε να υπογράψει Ειρήνη.

Τελικά, μετά από 2 μήνες, συνέχισαν κανονικά οι Ειρηνευτικές Συνομιλίες και κατέληξαν σε Συνθήκη.

Σύμφωνα με τη Συνθήκη αυτή, στο Άρθρο 2, παραχωρούνταν στους Νικητές, όλα τα εδάφη που βρίσκονταν δυτικά της γραμμής Αίνου - Μηδείας (Αρχές Ανατολικής Θράκης)

Εξαίρεση, αποτελούσε η Αλβανία, η οποία γινόταν Ανεξάρτητη Ηγεμονία.

Έτσι, η Ελληνική Βόρεια Ήπειρος, χαρίστηκε, επειδή η Ιταλία και η Αυστρία, ήθελαν να ιδρύσουν ένα Αλβανικό Κράτος.

Ένα πολύ ύπουλο και άτιμο άρθρο, ήταν το Άρθρο 5 το οποίο προέβλεπε, ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις, θα αποφάσιζαν για το τι θα γίνει με τα Νησιά του Αιγαίου, που απελευθερώθηκαν από την Ελλάδα με το Αίμα των Αγωνιστών.

Συνάμα όμως, το Άρθρο 4, προέβλεπε ότι η Κρήτη, ανήκε ξεκάθαρα στους Συμμάχους, υπέρ των οποίων, παραιτήθηκε η Οθωμανική Αυτοκρατορία, επί της Κρήτης.

Με δύο λόγια;

Οι Μεγάλες Δυνάμεις, διεκδίκησαν και απέκτησαν την Κρήτη, η οποία ουδεμία σχέση είχε με αυτούς, ενώ τα Νησιά του Αιγαίου, που δεν είχαν σχέση με τα Συμφέροντα τους αλλά με την Αυτοδιάθεση ενός Λαού, δεν ξεκαθαριζόταν σε ποιον θα δοθούν.

Αναφέρω εν τέλει, σε παρένθεση, ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία, συνέχισε να πληρώνει τους Μισθούς των Δημοσίων Υπαλλήλων των Νησιών του Αιγαίου, σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει τετελεσμένα (και καλά ότι πρόκειται για μια προσωρινή Ελληνική Κατοχή).