Δράμα Βενιζέλου και Ομηρία Κρητών.

Το Απόγευμα της 10ης Νοεμβρίου 1911, ο Ελευθέριος Βενιζέλος ως Πρωθυπουργός των Ελλήνων, ανήλθε στο Βήμα της Βουλής, και προς έκπληξη όλων, μίλησε με σκληρότατα λόγια για τους Κρήτες, αρνούμενος την Ένωση.

Είπε μεταξύ άλλων "Eφʼ όσον η παρούσα Κυβέρνησις προΐσταται εν Ελλάδι οι Κρήτες δεν θα εγίνοντο δεκτοί εν τη αιθούση ταύτη"

Πολλοί θα πείτε "Ήταν Κωλοτουμπάκιας"

Η Ιστορία, απέδειξε όμως, πως ο Βενιζέλος, ήταν απλά διορατικός.

Εάν ο Βενιζέλος έκανε αυτό που επιθυμούσε και για το οποίο είχε Αγωνιστεί, τότε η Κατάσταση θα ήταν πολύ διαφορετική, καθώς, όχι μόνο θα μας είχαν κηρύξει Πόλεμο οι Οθωμανοί (όπως είχε σχεδιαστεί εκείνη την Νύχτα), αλλά και οι Μεγάλες Δυνάμεις, θα ήταν φιλικές (αν όχι συμμαχικές) υπέρ αυτών.

Για αυτό τον λόγο, ο Βενιζέλος, έδιωξε κακήν κακώς από το Γραφείο του τους Κρήτες μόλις ζήτησαν Ένωση.

Όταν όμως τους "πέταξε έξω από το Γραφείο του", κατά την Γραμματεία του Βενιζέλου, ο ίδιος, έκατσε στο Γραφείο του και έκλαιγε για αρκετή ώρα για αυτό που υποχρεώθηκε να κάνει.

Παράλληλα, Κρήτες Βουλευτές πριν αποπλεύσουν από την Σούδα για τον Πειραιά, ώστε να μπουν στο Ελληνικού Κοινοβούλιο, Άνδρες των Μεγάλων Δυνάμεων τους συνέλαβαν με έγκριση του Βενιζέλου και κρατήθηκαν στα Πλοία μέχρι τα Χριστούγεννα του 1912.

Τον Μάιο του 1912, 2 Μήνες μετά τις Ταυτόχρονες Εκλογές σε Ελληνικό Κράτος και Κρητική Πολιτεία, Κρήτες Βουλευτές και πάλι κατευθύνονταν προς την Βουλή των Ελλήνων.

Όμως ο Βενιζέλος, υποχρεώθηκε να διατάξει τον Στρατό και την Χωροφυλακή να τους εμποδίσει, όπως και έγινε, με μερικούς Κρήτες να τραυματίζονται.

Δεν ήταν όμως Προδότης ο Βενιζέλος.

Εν αντιθέσει, ήταν ένας Άνθρωπος που προέτασσε το Εθνικό Συμφέρον και όχι "Το τι λέει η Καρδιά", καθώς αυτά τα δύο, δυστυχώς, σπάνια ταυτίζονται...