Λήξη Β' Βαλκανικού Πολέμου

Όταν ο Σερβικός Στρατός, σταμάτησε τις Επιχειρήσεις, ο Διάδοχος Κωνσταντίνος πιστεύοντας ότι οι Βούλγαροι είχαν ήδη ηττηθεί, συνέχισε την προέλαση του Ελληνικού Στρατού βόρεια, παρά τις έντονες αντιρρήσεις του Βενιζέλου με σκοπό να συντρίψει και να ταπεινώσει τους Βουλγάρους.

Στις 24 Ιουλίου, οι Ελληνικές Δυνάμεις προωθήθηκαν στα Στενά της Κρέσνας.

Ταυτόχρονα, οι Βούλγαροι μετέφεραν δυνάμεις από το Σερβικό Μέτωπο ενώ οι Ελληνικές Δυνάμεις προήλασαν κατά μήκος του ποταμού Στρυμώνα διαδοχικά από Κρέσνα σε Σιμιτλή και τελικά έφτασαν στην Τζουμαγιά.

Ο Ελληνικός Στρατός τελικά, λόγω εφοδιαστικών προβλημάτων αλλά και λόγω εξάντλησης από την επίμονη επέλαση, αναγκάστηκε να ανακόψει την πορεία του.

Σε αυτό το σημείο και οι δύο Πλευρές, θεώρησαν ότι περαιτέρω παράταση των συγκρούσεων δεν οδηγούσε πουθενά και συμφώνησαν σε Ανακωχή.

Με το Ρουμανικό Στρατό να πλησιάζει τη Σόφια, η Βουλγαρία ζήτησε τη διαιτησία της Ρωσίας.

Στις 17 Ιουλίου, βλέποντας τη Ρωσική Αδράνεια, ο Βασιλιάς, διόρισε το Βασίλ Ραντοσλάβοφ επικεφαλής μιας Γερμανόφιλης και Αντιρωσικής Κυβέρνησης.

Στις 20 Ιουλίου, μέσω της Αγίας Πετρούπολης, ο Πρωθυπουργός της Σερβίας Νίκολα Πάσιτς κάλεσε μια Βουλγαρική Αντιπροσωπεία, να διαπραγματευθεί άμεσα με τους συμμάχους στη Νις της Σερβίας.

Οι Σέρβοι και οι Έλληνες, και οι δύο τώρα επιτιθέμενοι, δεν βιάζονταν να συνάψουν ειρήνη.

Έτσι, τα κράτη του Β Βαλκανικού Πολέμου, συμφώνησαν σε μια πενθήμερη ανακωχή να τεθεί σε ισχύ στις 31 Ιουλίου.

Η Ρουμανία αρνήθηκε να επιτρέψει στους Οθωμανούς να συμμετάσχουν, αναγκάζοντας τη Βουλγαρία να διαπραγματευτεί με αυτούς ξεχωριστά.

Έτσι, ο Β' Βαλκανικός Πόλεμος έληξε, το 1913 με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, κάνοντας την Βουλγαρία, από μεγάλη νικήτρια, σε μεγάλη ηττημένη των Βαλκανικών Πολέμων.