Δίκη Κολοκοτρώνη και Πλαπούτα.

Τα Μεσάνυχτα 6 με 7 Σεπτεμβρίου 1833, ο Μοίραρχος Κλεόπας με 40 Πάνοπλους Χωροφύλακες εισήλθαν σε ένα σπιτάκι έξω από το Ναύπλιο, στην Πρόνοια.

Το σπιτάκι αυτό, είχε χτιστεί από τον κάτοικο του, τον οποίο ήθελε να συλλάβει η Χωροφυλακή. Ο κάτοικος αυτός, ονομαζόταν Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.

Ο Κολοκοτρώνης (όπως λέει) αφού αγωνίστηκε αυτός, και όλη του η Οικογένεια του και είδε ελεύθερη την Πατρίδα, αποσύρθηκε σε αυτό το σπίτι και χαιρόταν με το να καλλιεργεί.

Ο Κλεόπας λοιπόν, αφού χτύπησε δυνατά την πόρτα, απεκρίθη στον Κολοκοτρώνη ότι στο σπίτι του κρύβονται Ένοπλοι και ότι έχει διαταγή να κάνει έρευνα.

Ο Κολοκοτρώνης αφού γέλασε, άφησε τους Χωροφύλακες να ψάξουν, αλλά αυτοί βρήκαν μόνο ένα Σπαθί, μια πιστόλα και ένα ντουφέκι. Δηλαδή τα όπλα με τα οποία αγωνίστηκε ο Κολοκοτρώνης.

Τότε ο Κλεόπας είπε ότι υπό τις Διαταγές της Αντιβασιλείας, τίθεται υπό Κράτηση.

Τότε ο Κολοκοτρώνης, απεκρίθη: “Τι χρειαζόταν, ωρέ Κλεώπα, τόσο ασκέρι; Έφτανε να μου στείλουν ένα σκυλί μαλλιαρό, από εκείνα όπου κάνουν θελήματα, μ’ ένα γράμμα στο στόμα να πάω στ’ Ανάπλι και μ’ ένα φαναράκι να φέγγει και των δυονών μας, και να πηγαίνουμε. Το Σκυλί, και εγώ”

Στο Ανάπλι λοιπόν που έφτασε ο Κολοκοτρώνης, παραλήφθηκε από έναν Γερμανό, ο οποίος δεν ήξερε καθόλου Ελληνικά, και τον πέταξε σε ένα κελί.

Συνάμα, τέθηκε υπό φύλαξη στο σπίτι του και ο Στρατηγός Δημήτριος Πλαπούτας.

Η κατηγορία που βάρυνε τους δύο Άνδρες, ήταν η Εσχάτη Προδοσία! Πιο συγκεκριμένα:

Η Συνωμοσία επί σκοπώ να ταράξουν την κοινήν ησυχία, και καταφέρουν τους υπηκόους της Α.Μ. εις ληστείαν και Εμφύλιον Πόλεμον, και καταργήσουν το καθεστώς πολίτευμα.

Όταν ρωτήθηκε ο Κολοκοτρώνης από τον Πολυζωίδη για το επάγγελμα του, απάντησε:

"Είμαι Στρατιωτικός. Κρατώ στο χέρι το ντουφέκι και πολεμώ 49 χρόνους υπέρ Πατρίδος".

Την ώρα που εξελισσόταν η Δίκη, ο Κολοκοτρώνης, ατάραχος, έπαιζε με τις χάντρες του κομπολογιού του.

Συνάμα, η Αντιβασιλεία, είχε πληρώσει Ψευδομάρτυρες, ώστε να καταθέσουν ότι ο Κολοκοτρώνης είχε επαφές για να ξεκινήσει Επανάσταση.

Έτσι, οι Θ.Κολοκοτρώνης και Δ.Πλαπούτας καταδικάστηκαν εις θάνατον ως Ένοχοι Εσχάτης Προδοσίας!

Τότε ξέσπασαν μεγάλες ταραχές στην αίθουσα και έτσι, δεν ακούστηκε το τελευταίο μέρος της Απόφασης, το οποίο ανέφερε ότι οι καταδικασθέντες, κρίνονται άξιοι της Βασιλικής Χάρης.

Ο Κολοκοτρώνης, δεν άκουσε ότι απονέμεται Βασιλική Χάρη, και έτσι , αφού σταυροκοπήθηκε, είπε:

Κύριε Ελέησον! Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθεις εν τη βασιλεία σου. Αντίκρισα τόσες φορές τον θάνατο και δεν τον φοβήθηκα. Ούτε και τώρα τον φοβάμαι.

Τότε ο Πλαπούτας, δάκρυσε φοβούμενος για τις 7 Κόρες και τον γιό του.

Ωστόσο, ο Κολοκοτρώνης του είπε:

Κουράγιο ξάδελφε. Το όνειρό μας ήταν να λευτερώσουμε την Ελλάδα.

Την απόφαση της δικής, υπογράφουν οι Δ. Βούλγαρης, Κ. Σούτσος και Φ. Φραγκούλης.

Υπάρχει όμως ένα κενό στην σελίδα, καθώς έλειπαν οι υπογραφές του Πολυζωίδη και του Τερτσέτη, οι οποίοι αρνήθηκαν να υπογράψουν.

Το Κενό αυτό είναι η μεγαλύτερη τιμή της Ελληνικής Δικαιοσύνης (κατ'εμέ). Οι Πολίτες καταχειροκρότησαν τους Πολυζωίδη και Τερτσέτη κατά την βόλτα τους, ενώ οι Σουτσος, Βούλγαρης και Φραγκούλης, δεν τόλμησαν να βγουν.

Η Ποινή που επιβλήθηκε λοιπόν, ήταν κάθειρξη 20 Ετών (κατόπιν παρέμβασης του Α.Μαυροκορδάτου, ο οποίος φοβόταν τις αντιδράσεις της εκτέλεσης). Ο Ι.Κωλέττης απογοητεύθηκε πολύ από την μη εκτέλεση.

Όταν ο Κολοκοτρώνης άκουσε την απόφαση της εικοσαετούς κάθειρξης, γέλασε και είπε:

Θα τον γελάσω τον βασιλιά, δεν θα ζήσω τόσους χρόνους.

Έτσι, τους ανέβασαν στο Παλαμήδι όπου και έμειναν φυλακισμένοι για 11 Μήνες.

Η Αντιβασιλεία όμως, απαίτησε να δικαστούν οι Πολυζωίδης και Τερτσέτης.