Ανάπτυξη Βιομηχανίας στην Ελλάδα.

Το Ελληνικό Κράτος, προσπαθώντας να μιμηθεί τα Ισχυρά Ευρωπαϊκά Κράτη, επεδίωκε την Εμφάνιση και την Ανάπτυξη της Βιομηχανίας στην Ελλάδα.

Όμως, πολλές δυσκολίες καθυστερούσαν την ανάπτυξη της Βιομηχανίας, με αποκορύφωμα την έλλειψη Κεφαλαίων αλλά και όσων απαιτούνται για Βιομηχανική Ανάπτυξη (π.χ ειδικευμένο ή φθηνό εργατικό δυναμικό, πρώτες ύλες, έλλειψη παιδείας, διασπορά των λίγων κεφαλαίων σε πλήθος δραστηριοτήτων, ανταγωνισμός εισαγόμενων προϊόντων, περιορισμένη τοπική αγορά κτλ).

Μετα την Ανεξαρτησία της Ελλάδας, εμφανίστηκαν ορισμένες Βιομηχανικές Μονάδες, που αποσκοπούσαν σε κάλυψη των περιορισμένων τοπικών αναγκών. 

Ως επί το πλείστον, αποτελούσαν εξέλιξη των Αλευρόμυλων, των Βυρσοδεψείων κτλ.

Το 1870, εξαιτίας της έλευσης επενδυτών σε κράτη της Ανατολικής Μεσογείου (όπως η Ελλάδα), παρατηρήθηκε κάποια τάση δημιουργίας Βιομηχανιών στην Ελλάδα, περισσότερων από 100, ενώ αυξήθηκε και το δυναμικό των ήδη υπαρχουσών μονάδων.

Σύντομα όμως, οι ενέργειες αυτές έχασαν την δυναμική τους, εξαιτίας της αποκατάστασης της αξιοπιστίας των Αγορών της Δυτικής και Κεντρικής Ευρώπης.

Προς τα τέλη του 19ου Αιώνα και κατά τις αρχές του 20ου Αιώνα, υπήρξε τάση ανάπτυξης της Βιομηχανίας, και ιδίως, της Βαριάς Βιομηχανίας (π.χ Ναυπηγική, Τσιμεντοβιομηχανία κτλ).

Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους η Βιομηχανία απέκτησε γερά θεμέλια, αλλά η αδύναμη Ελληνική Οικονομία δεν μπόρεσε να την στηρίξει.

Ετσι, η Βιομηχανία, αποσκοπούσε στην εξυπηρέτηση των τοπικών αναγκών ενώ ήλπιζε ότι θα σωθεί από τις παρεμβάσεις του Κράτους (δασμολογικά μέτρα σε εισαγόμενα προϊόντα, επιδόματα, μείωση φορολογίας κτλ).