"Φωτιά και Τσεκούρι στους Προσκυνημένους".

Το 1825, όταν έφτασε ο Ιμπραήμ με 35.000 Στρατό στον Μοριά, πολλοί, έντρομοι από την ανεξέλεγκτη βαρβαρότητα των Αιγυπτίων, γύρισαν στα χωράφια τους, και πήραν "Προσκυνοχάρτι".

Επικεφαλής όσων συνεργάστηκαν με τους Αιγυπτίους, ήταν ο καπετάνιος Δημήτρης Νενέκος.

Στην αρχή ο Νενέκος διακρίθηκε για την γενναιότητα του (συνάμα όμως είχε δολοφονήσει 2 Έλληνες ώστε να γίνει Οπλαρχηγός).

Στην συνέχεια όμως, εξαιτίας των καλών του σχέσεων με τους Οθωμανούς και εξαιτίας των δώρων που του προσέφερε ο Ιμπραήμ (π.χ άλογα, χρήματα, γυναίκες κτλ), αυτός προσκύνησε, δηλαδή αλλαξοπίστησε και άρχισε να πολεμά εναντίον των Ελλήνων.

Σε λίγο καιρό είχε γίνει επικεφαλής 2.000 «Προσκυνημένων» που πολεμούσαν στο πλευρό του Ιμπραήμ.

Συνάμα, οι Προδότες άρχισαν να αυξάνονται με ανησυχητικό βαθμό.

Ο Γέρος του Μοριά, αποφάσισε να λάβει τα μέτρα του.

Προκειμένου να αναζωπυρώσει την Επανάσταση, συνέταξε επιστολές και προειδοποιούσε πως, όποιο χωριό δεν επανερχόταν στους Έλληνες, θα το πλήρωνε με αίμα.

Ο Κολοκοτρώνης ήθελε οι Έλληνες να φοβούνται αυτόν περισσότερο, παρά τον Ιμπραήμ.

Δεν έβαλε όμως στο στόχο τους απλούς χωρικούς. Ο Κολοκοτρώνης δεν ήταν κακοποιός, αλλά ηγέτης μιας Εθνικής Επανάστασης η οποία κινδύνευε.

Με τον στρατηγικό του νου κατάλαβε ότι πρέπει να κυνηγήσει την ηγεσία του προδοτικού κινήματος, δηλαδή τον Νενέκο, που είχε γίνει Μπέης.

Ο Γέρος του Μοριά ορκίστηκε να τον σκοτώσει μόλις έμαθε ότι είχε την ευκαιρία να σκοτώσει τον Ιμπραΐμ, όταν αυτός χάθηκε στο δάσος, αλλά ο Νενέκος δεν το έκανε και τον βοήθησε να επιστρέψει στο Αιγυπτιακό Στρατόπεδο.

Ο Σαγιάς το πρωτοπαλίκαρό του, με εντολή του Κολοκοτρώνη τον σκότωσε.

Λίγες μέρες μετά την εκτέλεση του Νενέκου, το μαζικό προσκύνημα τελείωσε.

Οι Έλληνες τάχθηκαν με τον Κολοκοτρώνη, ο οποίος ξεκαθάρισε ποια θα έπρεπε να είναι η μοίρα κάθε Προδότη:

"Φωτιά και Τσεκούρι στους Προσκυνημένους"!