Σφαγή στο Δήλεσι

Στις 31 Μαρτίου 1870, η Συμμορία Τάκου και Χρήστου Αρβανιτάκη συνέλαβε στο Πικέρμι μια παρέα περιηγητών.

Η Παρέα αποτελούνταν από το Λόρδο και τη Λαίδη Μάνκαστερ, τον Φρέντερικ Βάινερ, τον Δικηγόρο της Εταιρείας Σιδηροδρόμων Έντουαρντ Λόιντ, τη Σύζυγό του και την Κόρη τους, το Γραμματέα της Βρετανικής Πρεσβείας Έντουαρντ Χέμπερτ και το Γραμματέα της Ιταλικής Πρεσβείας Κόμη Αλμπέρτο ντε Μπόιλ.

Ο Τάκος Αρβανιτάκης, Αρχηγός της Συμμορίας, έστειλε Μήνυμα στην Κυβέρνηση ζητώντας ως Λύτρα 50.000 Δραχμές, και τη Χορήγηση Αμνηστίας.

Ενώ η Αγγλική Πρεσβεία, δέχτηκε τους Όρους των Ληστών, η Κυβέρνηση του Θρασύβουλου Ζαΐμη, αρνήθηκε να υποκύψει στα Αιτήματα των Ληστών και έστειλε Στρατιωτικό Απόσπασμα για την σύλληψη των Απαγωγέων.

Οι Ληστές, απελευθέρωσαν τις Γυναίκες και στη συνέχεια κατευθύνθηκαν προς τον Ωρωπό.

Στις 9 Απριλίου, Χωροφύλακες, συνάντησαν τους Ληστές στο Δήλεσι, και οι Ληστές, σκότωσαν τους Ομήρους.

Στη Συμπλοκή που ακολούθησε, σκοτώθηκαν 10 Στρατιώτες και 20 Ληστές, ανάμεσά τους και ο Χρήστος Αρβανιτάκης, ενώ ο Τάκος Αρβανιτάκης κατάφερε να διαφύγει.

Συνολικά συνελήφθησαν 9 Ληστές, οι οποίοι στη συνέχεια εκτελέστηκαν με Λαιμητόμο.

Εξαιτίας της Διεθνούς Καταρράκωσης του Κύρους της Ελλάδας, ο Πρωθυπουργός Ζαΐμης, παραιτήθηκε.

Ο Ευρωπαϊκός Τύπος χαρακτήρισε την Ελλάδα «φωλεά Ληστών και Πειρατών», «Χώρα Ημιβαρβάρων», «εντροπή δια τον Πολιτισμόν».

Επιπλέον, σε επίσημα κείμενα διατυπωνόταν η άποψη ότι η Ελλάδα «τίθεται εκτός του κύκλου των Εξευγενισμένων Κρατών » και ότι «αι Ληστείαι συμφωνούνται εν Αθήναις, ένθα και διανέμονται τα Χρήματα»

Η Αγγλική Κυβέρνηση χαρακτήρισε την Ελληνική Κοινωνία ανάξια για οποιαδήποτε υποστήριξη.

Η Ελλάδα τότε εξέφρασε τη Λύπη της στις Κυβερνήσεις της Αγγλίας και της Ιταλίας και κατέβαλε σε κάθε μία από τις οικογένειες των θυμάτων το ποσό των 22.000 Λιρών ως Αποζημίωση.