Ήττα και Αποχώρηση Εθνικής Εταιρείας.

Η Προαναφερθείσα Μάχη, ήταν και η τελευταία επιτυχία των Ελλήνων αν και είχαν "αξιόλογη τακτική επιδεξιότητα". Δυστυχώς όμως δεν είχαν ούτε την υποστήριξη που ήλπιζαν από τους ντόπιους, ούτε από το Ελληνικό Κράτος που ουσιαστικά τους καταδίκασε.

Συνάμα, ο καιρός ακόμα ήταν ψυχρός, αφού δύο ημέρες πριν την επιχείρηση είχε χιονίσει.

Τελικά εναντίον αυτών ο Ετέμ Πασάς απέστειλε δύο ενισχυμένες δυνάμεις, μία από τη Δεσκάτη και μία από το Μακοβό με μια ορειβατική Πυροβολαρχία, οι οποίες μαζί με μια τρίτη δύναμη από τα Γρεβενά περικύκλωσαν τους Έλληνες.

Περίπου 500 Έλληνες, έδωσαν την ύστατη Μάχη στην Κρανιά, μέχρι που διαλύθηκαν σε ομάδες και κατάφεραν να αποσυρθούν σε Ορεινά Καταφύγια, ενώ η ομάδα του Γεώργιου Δούκα-Νταβέλη και μία του Τσιπριάνι που είχε ακολουθήσει διέφυγαν προς την άλλη πλευρά της Μεθορίου.

Μια τελευταία ομάδα καθυστερημένα που κινήθηκε από Κονισκό προς Νεζερό υπό την ηγεσία του οπλαρχηγού Σινσινίκου αντιμετωπίζοντας μεγάλη τουρκική δύναμη διασκορπίστηκε γρήγορα και κατέφυγε στον Όλυμπο.

Στις 31 Μαρτίου, η όλη δραστηριότητά τους είχε κατασταλεί πλήρως ενώ οι περισσότεροι εξ αυτών είχαν καταφύγει στη Θεσσαλία.

Αναφέρω απλά, ότι από την πρώτη ημέρα της Εισβολής, η Ελληνική Κυβέρνηση έσπευσε να διακηρύξει ότι ουδεμία σχέση είχε με αυτούς και αντίθετα την ευθύνη είχε η Οθωμανική πλευρά που δεν διασφάλιζε τα Σύνορά της.

Αλλά και εκ μέρους του Σουλτάνου δεν υπήρξε διαμαρτυρία επ΄ αυτών των "ληστρικών συμμοριών" όπως τις χαρακτήρισαν.

Ο Αρχιστράτηγος Διάδοχος Κωνσταντίνος, φθάνοντας στη Λάρισα, περί της εισβολής αυτών έδωσε εντολή καμία στρατιωτική μονάδα να μη κινηθεί και να απομακρυνθούν από τα Σύνορα 2.000 Ανδρες.

Η Εισβολή των Ατάκτων προκάλεσε την Οργή των Ευρωπαϊκών Κυβερνήσεων οι οποίες, έδωσαν από το πουθενά, πάτημα στους Οθωμανούς, να κηρύξουν Πόλεμο, ενώ οι ίδιοι δεν είχαν τέτοια πρόθεση.