Φαινόμενο Ληστείας στην Ελλάδα.

Το Φαινόμενο της Ληστείας στην Ελλάδα, ήταν Υπαρκτό από την Εποχή της Επανάστασης.

Αυτό συνέβη εξαιτίας της Ίδρυσης Τακτικού Στρατού με περιορισμένα Κονδύλια και Έμπιστα (Ξένα) Άτομα.

Έτσι, πολλοί Οπλαρχηγοί της Επανάστασης, επειδή δεν είχαν Χρήματα να ζήσουν, επέλεξαν να ανέβουν ξανά, ως Ληστές, στα Βουνά.

Συνάμα, πολλοί Οπλαρχηγοί από την Μακεδονία μας, την Θράκη μας, την Ήπειρο μας που ήρθαν να πολεμήσουν, επειδή δεν μπορούσαν να επιστρέψουν για ευνόητους λόγους στις υπό κατοχή Πατρίδες τους έγιναν Ληστές, στα Βουνά, κυρίως της Ρούμελης.

Στους Ληστές, δεν υπήρχαν Παντρεμένοι και Γυναίκες υπήρξαν όμως εξαιρέσεις όπως Λησταρχίνες, Αγγέλω Σεϊτζάνη και Ελένη Ντελή.

Οι Ληστοκαπεταναίοι δρούσαν κυρίως στην Ελληνοθωμανική Μεθόδιο.

Συνήθως, οι Ληστές, έστηναν καρτέρι στους Διαβάτες σε κλειστό τόπο ή σε μονοπεράσματα. 

Όταν εμφανιζόταν το Θύμα, οι Ληστές, άρπαζαν Τιμαλφή, Ρολόγια, Χρήματα ή Εμπορεύματα.

Όλα αυτά έμεναν στην Ομάδα που έκανε την Επίθεση και δεν μοιράζονταν με τα υπόλοιπα μέλη της Συμμορίας.

Στη συνέχεια, ο Αιχμάλωτος, οδηγούνταν στον Αρχηγό της Συμμορίας, ο οποίος όριζε τα Λύτρα και τον Τρόπο Ανταλλαγής.

Τα Μέλη της Συμμορίας, φρόντιζαν επαρκώς το Θύμα καθ’ όλη τη διάρκεια της Αιχμαλωσίας του, καθώς δεν στόχευαν στο να Βλάψουν.

Σε περίπτωση τραυματισμού, φρόντιζαν τα Τραύματα του Θύματος, τα οποία, αν ήταν σοβαρά, απευθύνονταν στον Ιατρό του κοντινότερου Χωριού.

Μόλις εισέπρατταν τα Λύτρα, άφηναν τους Ομήρους Ελεύθερους.

Στην περίπτωση όμως που είτε δεν δίνονταν τα Λύτρα είτε ειδοποιούνταν η Χωροφυλακή, εκτελούσαν τους Ομήρους.

Οι Ληστές, δεν έμεναν πάντα κρυμμένοι στα Βουνά, αλλά συχνά εισέρχονταν και στην Αθήνα.

Πολλές φορές στην Αθήνα συναντιούνταν με Βουλευτές και Υπουργούς, καθώς η Πολιτική Διαφθορά, οδήγησε στο σημείο η εκάστοτε Αντιπολίτευση να χρησιμοποιεί τους Ληστές προς όφελος της.