Απελευθέρωση της Λήμνου

Το Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 1912, ο Στόλος μας, με το Θωρηκτό Αβέρωφ, κατέφθασε στο Ρωμαίικο Γιαλό, και ο Ναύαρχος Κουντουριώτης, ζήτησε από τον Οθωμανό Διοικητή, την άμεση παράδοση της Λήμνου.

Ο Οθωμανός Διοικητής, Μουτασαφίρης, ζήτησε 24 ώρες προθεσμία για να επικοινωνήσει με την Κωνσταντινούπολη, αλλά η τελική απάντηση ήταν ότι αρνείται να παραδώσει τη Λήμνο αμαχητί.

Ο Κουντουριώτης, πήρε πληροφορίες ότι οι Οθωμανοί, ετοιμάζονταν για Μάχη, και έτσι ανέλαβε να προχωρήσει στην κατάληψη της Λήμνου.

Την Κυριακή 7 Οκτωβρίου, ο καιρός ήταν βροχερός και δυσκόλευε τις κινήσεις του Ελληνικού Στόλου.

Τελικά, η Απόβαση, αναβλήθηκε για την επόμενη μέρα.

Τη Δευτέρα στις 8 Οκτωβρίου 1912, το πρωί άρχισε η Απόβαση, υπό την Διοίκηση του Ταγματάρχη Ιουλιανού Κονταράτου, στα Βουρλίδια.

Το Αντιτορπιλικό Δόξα, πλησίασε πολύ κοντά για να προστατέψει τις Βάρκες που μετέφεραν το Στρατό.

Το Αποβατικό Σώμα, κατευθύνθηκε προς τη Μύρινα, μαζί Γυναίκες και Άνδρες της Λήμνου, με όπλα, μαχαίρια και Ελληνικές Σημαίες.

Αρχηγοί τους, ο Ταγματάρχης Κονταράτος, ο Ιερέα παπά-Κώστας Αρετός και ο Δάσκαλος, Εμμανουήλ Ιωαννίδης, οι οποίοι, αιχμαλώτισαν, 330 Οθωμανούς και στη συνέχεια, όλους τους Οθωμανούς.

Σύσσωμος ο Λημνιακός Λαός, συγκεντρώθηκε με Ελληνικές Σημαίες στα χέρια στο ναό της Αγίας Τριάδας, όπου έψαλλαν την πρώτη επίσημη παλλημνιακή δοξολογία μετά από 456 χρόνια σκλαβιάς!

Στις 9 Οκτωβρίου, κάτω από τους χαιρετιστήριους κανονιοβολισμούς των Ελληνικών Θωρηκτών, υψώθηκε στο φρούριο η Ελληνική Σημαία.

Ο Μούδρος μετατράπηκε, ύστερα από σκληρή δουλειά των πληρωμάτων, σε Πολεμική Βάση και έκτοτε χρησιμοποιήθηκε ως μόνιμο ορμητήριο του Στόλου μας.

Ο Παύλος Κουντουριώτης, για να ευχαριστήσει το Θεό, που τον αξίωσε να ελευθερώσει τη Λήμνο από τους Οθωμανούς, αφιέρωσε στο ναό της Ευαγγελίστριας στο Μούδρο έναν Επιτάφιο, ο οποίος υπάρχει μέχρι τις μέρες μας.