Αντίδραση της Ευρώπης.

Μετά από σχεδόν 400 Έτη υποδούλωσης, οι Έλληνες εξακολουθούσαν να επιδιώκουν την ανεξαρτησία τους. Σχεδόν πάντα περίμεναν την ελευθερία από την ισχυρή Ρωσία. Η ελπίδα των Ελλήνων δεν γεννήθηκε τυχαία.

Το 1774, με τη Συνθήκη Κιουτσούκ Καϊναρτζή, η Ρωσία έθετε υπό την προστασία της τους Χριστιανικούς πληθυσμούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Στην πράξη όμως, δεν υπήρξε καμία προστασία και η Ρωσία δεν άσκησε πολιτική πίεση προς τους Οθωμανούς.

Ο τσάρος Αλέξανδρος ήθελε την απελευθέρωση της Ελλάδας, αλλά μόνο στη θεωρία. Οι Έλληνες όταν κατάλαβαν ότι είχαν να κάνουν με ανυπόστατες υποσχέσεις, αποφάσισαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.

Ποια ήταν συνάμα η αντίδραση των Ευρωπαίων; «Σύμφωνα με τις αρχές της Ιεράς Συμμαχίας (Μεγάλες Δυνάμεις της Ευρώπης), κάθε Επανάσταση ήταν έργο του Σατανά και κάθε σκλαβιά κάτω από το ζυγό του σουλτάνου είναι ευλογημένη από το Θεό».

Στις 14 Δεκεμβρίου 1822 η Ιερή Συμμαχία καταδίκασε την Ελληνική Επανάσταση θεωρώντας τη διακήρυξή της «αυθάδη και αδεξία» (ακολουθεί Ανάρτηση).

Οι Μεγάλες Δυνάμεις ήταν ήδη απασχολημένες με τις Επαναστάσεις της Ισπανίας και της Ιταλίας και η Ελληνική Επανάσταση ήταν κάτι ανεπιθύμητο.

Ο καγκελάριος της Αυστρίας Μέτερνιχ, δυσαρεστημένος από τα νέα για την επανάσταση, προσπάθησε να πείσει τον τσάρο της Ρωσίας να τηρήσει στάση εναντίον των Ελλήνων.

Ο φόβος του Μέτερνιχ, όπως και των άλλων δυνάμεων, ήταν ότι εμπλοκή της Ρωσίας σε πόλεμο κατά της Τουρκίας θα άλλαζε τις ισορροπίες στην Ευρώπη καθώς θα ισχυροποιούσε τη Ρωσία και θα την έφερνε στη Μεσόγειο.

Η Βρετανία είχε την πλέον αρνητική στάση έναντι της επανάστασης κατά το πρώτο έτος της. Ήλπιζε στη γρήγορη καταστολή της προτού η Ελλάδα τεθεί υπό την προστασία του Ρώσου αυτοκράτορα Αλεξάνδρου.

Ο τότε υπουργός εξωτερικών Castleragh περίπου συμμεριζόταν τις απόψεις του Μέτερνιχ, αν και έδειχνε σημεία κατανόησης των Ελλήνων.