Η Πτώση των Αθηνών.

Οι Πολιορκούμενοι Επαναστάτες στην Αθήνα ήταν 1.300, αποφασισμένοι όμως να πεθάνουν μέχρις ενός, εμπνεόμενοι από το Μεσολόγγι. Οι Οθωμανοί ανέρχονταν σε 10.000.

Όλος ο μήνας πέρασε με μικρές αιφνιδιαστικές εξόδους των πολιορκημένων με τις οποίες κατέφεραν πλήγματα στους αντιπάλους τους.

Στις 3 Αυγούστου, 5.000 Οθωμανοί, χτύπησαν ένα αδύνατο σημείο των τειχών που υπεράσπιζαν 800 Έλληνες και τους ανάγκασαν να υποχωρήσουν και να κλειστούν στην Ακρόπολη.

Οι Έλληνες συνέχισαν τις αιφνιδιαστικές καθόδους.

Μέσα στην Ακρόπολη, παρά μερικές επιτυχίες τους, το ηθικό των Ελλήνων ήταν σε πολύ χαμηλά επίπεδα.

Για αυτόν τον λόγο ο Γκούρας και οι δημογέροντες της Αθήνας ήθελαν να εισέλθει ένα ακόμα σώμα στην Ακρόπολη.

Οι Επτανήσιοι επιχείρησαν να μπουν δύο φορές, αλλά και τις δύο φορές απέτυχαν.

Οι δυσκολίες μεγάλωναν και όλοι περίμεναν βοήθεια από τον Καραϊσκάκη, ο οποίος έδινε διαρκείς μάχες με τον Κιουταχή έξω από την Αθήνα.

Στις 30 Σεπτεμβρίου όμως, σκοτώθηκε από εχθρική σφαίρα ο φρούραρχος της Ακρόπολης Γιάννης Γκούρας.

Ο Κιουταχής προσπαθώντας να επωφεληθεί από αυτό, εξαπέλυσε επιθέσεις τα χαράματα τής 2ας προς 3η Οκτωβρίου στη θέση Λιοντάρι.

Νέα επίθεση έγινε τα χαράματα τής 7ης Οκτωβρίου, η οποία εξελίχθηκε σε δίωρη μάχη, η μεγαλύτερη ως τότε, χωρίς αποτέλεσμα.

Οι συγκρούσεις σώμα με σώμα συνεχίζονταν με διαλείμματα ως το βράδυ.

Το πρωί οι Έλληνες ανατινάξαν τους υπονόμους τους και επωφελούμενοι από την ζάλη των Οθωμανών, προξένησαν αρκετές απώλειες στον εχθρό.

Στη δεύτερη επίθεση των Οθωμανών όμως, τραυματίστηκε μεταξύ άλλων και ο Μακρυγιάννης.

Μετά από αυτήν τη μάχη δύο αγγελιοφόροι κατάφεραν να μπουν στην Ακρόπολη και να ανακοινώσουν ότι ο Καραϊσκάκης με τους Σουλιώτες κινούνται εναντίον του εχθρικού στρατοπέδου και ότι ο Κριεζώτης με τον Μαμούρη ετοιμάζονταν να έλθουν στην Ακρόπολη ενώ ο Φαβιέρος βάδιζε προς τον Ωρωπό.