Εθνική Τράπεζα.

Το Ελληνικό Κράτος, μετά την δημιουργία του, ήθελε να προβεί σε μια σειρά ενεργειών που θα το καθιστούσαν παρόμοιο με αυτό της Δύσης στον τομέα της Διοίκησης.

Η ίδρυση Κεντρικής Τράπεζας και λοιπών Τραπεζικών Ιδρυμάτων, δεν θα εξυπηρετούσε μόνο τις κυβερνητικές ανάγκες, τη διαχείριση του κρατικού δανεισμού, την έκδοση χαρτονομίσματος κ.λπ, αλλά θα έδινε λύση 

στο χρόνιο πρόβλημα των πιστωτικών αναγκών της οικονομίας.

Θα εξασφάλιζε δηλαδή στις επιχειρηματικές πρωτοβουλίες τα απαραίτητα κεφάλαια με όρους οργανωμένης αγοράς και όχι τοκογλυφίας.

Το πιστωτικό σύστημα της χώρας βρισκόταν σε πρωτόγονη κατάσταση. Ήταν συνδεμένο με το Εμπόριο των Αγροτικών Προϊόντων και ιδιαίτερα με τις εξαγωγές της Σταφίδας. Οι έμποροι λειτουργούσαν και ως πιστωτές, με τοκογλυφικές διαθέσεις.

Έτσι, το 1841, ιδρύθηκε η Εθνική Τράπεζα. Τα κεφάλαια για την ίδρυσή της προήλθαν κυρίως από το Εξωτερικό, ενώ έντονη ήταν η παρουσία Κρατικών παραγόντων στις Ιδρυτικές Διαδικασίες.

Οι κύριοι μέτοχοι της Τράπεζας ήταν ο Εϋνάρδος, το Ελληνικό Κράτος, Έλληνες έμποροι και επιχειρηματίες της διασποράς, ξένες προσωπικότητες από το χώρο της οικονομίας αλλά και της πολιτικής.

Θεμελιωτής της και πρώτος διοικητής υπήρξε ο Γεώργιος Σταύρου.

Η Κύρια Πηγή Εσόδων της ήταν το Εκδοτικό Δικαίωμα (έκδοση Χαρτονομίσματος) για λογαριασμό του Ελληνικού Κράτους. 

Προοδευτικά οι εργασίες της Τράπεζας εξαπλώθηκαν από την Αθήνα στις 

κύριες επαρχιακές πόλεις (Ερμούπολη 1845, Πάτρα 1846 κ.λπ.), γεγονός που 

βοήθησε στην αντιμετώπιση των αρνητικών επιρροών που ασκούσε το τοκογλυφικό σύστημα.

Λίγες δεκαετίες αργότερα, ιδρύθηκαν και άλλα Τραπεζικά Ιδρύματα, όπως η Ιονική Τράπεζα (ιδρύθηκε το 1839 στα υπό Αγγλική Κατοχή τότε Ιόνια Νησιά), η Τράπεζα Ηπειροθεσσαλίας, η Γενική Πιστωτική Τράπεζα, η Τράπεζα Βιομηχανικής Πίστεως κ.λπ.