Β' Εθνοσυνέλευση.

Στις 30 Μαρτίου ξεκίνησαν οι Εργασίες της Β Εθνοσυνέλευσης στο Άστρος Κυνουρίας.

Πληρεξούσιοι που ήταν προσκείμενοι στην κυβέρνηση έμειναν στο χωριό Αγιαννίτικα Καλύβια, ενώ όσοι υποστήριζαν τους στρατιωτικούς και όσοι ήταν αντίθετοι με την κυβέρνηση, έμειναν στα Μελιγιώτικα Καλύβια.

Αυτό αποτέλεσε μια σαφή ένδειξη πως οι Έλληνες όδευαν σε εμφύλιο.

Στις 13 Απριλίου 1823, αναθεωρήθηκε το Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος και το νέο Σύνταγμα ονομάστηκε «Νόμος της Επιδαύρου».

Είχε 99 παραγράφους και έδινε το δικαίωμα της ιδιοκτησίας σε όλα τα άτομα που βρίσκονταν στην Ελλάδα, χωρίς περιορισμό στην ιθαγένειά τους.

Κατά τη Συνέλευση αποφασίστηκε να καταργηθούν οι 4 τοπικοί Οργανισμοί (Πελοποννησιακή Γερουσία, Οργανισμός της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος, Άρειος Πάγος, Οργανισμός της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος) ώστε να υπάρχει ένα μόνο κέντρο εξουσίας.

Ένα από τα σημαντικά σημεία της Δεύτερης Εθνοσυνέλευσης είναι η κατάργηση της Αρχιστρατηγίας, απόφαση που κατάργησε τη θέση του Θ.Κολοκοτρώνη.

Σημαντικό είναι επίσης το καταληκτικό κείμενο της Εθνοσυνέλευσης όπου γίνεται επαναδιακήρυξη της Εθνικής Ανεξαρτησίας και της απόφασης για συνέχιση της Επανάστασης με κάθε θυσία.

Αυτή η διακήρυξη αρχίζει ως εξής: "Τρίτον ήδη χρόνον διαρκεί ο υπέρ ανεξαρτησίας Εθνικός των Ελλήνων πόλεμος και ο Τύραννος ούτε κατά γην ούτε κατά θάλασσαν ηυδοκίμησεν.

Ενώ δε αι τυραννοκτόνοι χείρες των Ελλήνων έπεμψαν μυριάδας Τούρκους εις Άδου, και φρούρια απέκτησαν, και την επικράτειαν εξησφάλισαν, ο δε κρότος των ημετέρων όπλων αντηχήσας διετάραξε το Βυζάντιον, ευτύχησε το Έθνος να διακηρύξη εν Επιδαύρω κατά πρώτον ως Έθνο, την ανεξαρτησίαν του, να νομοθετήσει και εθνικήν να καταστήση διοίκησιν".

Πρόεδρος του Εκτελεστικού ορίστηκε ο Π.Μαυρομιχάλης και του Βουλευτικού ο Ιωάννης Ορλάνδος.

Ο Παραγκωνισμός των Στρατιωτικών από μια Κλίκα, έδειχνε ότι ο Εμφύλιος ήταν επί θύραις.