Επαναφορά Τυρρανικής Συμπεριφοράς.

Το Ενωτικό Ψήφισμα, κρίθηκε Ανατρεπτικό, η Συνέλευση διαλύθηκε, τα στελέχη των Καραβανάδων κατέφυγαν στα Βουνά και κήρυξαν νέα Ένοπλη Επανάσταση.

Στο νησί κηρύχθηκε ο Στρατιωτικός Νόμος και σημειώθηκαν Βιαιοπραγίες και Ληστρικές Ενέργειες σε βάρος του Άμαχου Χριστιανικού Πληθυσμού. 

Παράλληλα η Υψηλή Πύλη, με το πρόσχημα ότι κινδυνεύουν στην Κρήτη οι Κοινοβουλευτικοί Θεσμοί, ανακάλεσε τα προνόμια του Χάρτη της Χαλέπας (17 Δεκεμβρίου 1889). Στην Κρήτη επανήλθε η τρομοκρατία και επιβλήθηκε επαχθέστατη φορολογία.

Η πενταετία 1889-1894 χαρακτηρίζεται ως η πιο τραγική περίοδος της Τουρκοκρατίας στην Κρήτη.

Η Προσωπική Ελευθερία, η περιουσία και η τιμή των Κρητών ήταν στη διάθεση των Εξαγριωμένων Ατάκτων Οθωμανών (Βασιβουζούκων), που μαζί με φανατισμένους Τουρκοκρητικούς δημιούργησαν παντού κλίμα φόβου και ανασφάλειας.

Οι Νυκτερινές επιθέσεις σε χωριά, οι διώξεις των κληρικών, οι δολοφονίες και οι βεβηλώσεις Ναών και Μοναστηριών ήταν 

φαινόμενο καθημερινό.

Την περίοδο αυτή της μεγάλης αναρχίας γεννήθηκε η ιδέα της «Μεταπολιτεύσεως», δηλαδή ενός καθεστώτος Αυτόνομης ή Ημιαυτόνομης πολιτείας υπό την Επικυριαρχία του Σουλτάνου και υπό την προστασία των Μ. Δυνάμεων.

Εμπνευστής της ιδέας αυτής ήταν ο Σφακιανός Πολιτευτής Μανούσος Κούνδουρος, ο οποίος πίστευε ότι οι Συνθήκες που επικρατούσαν, δεν επέτρεπαν την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα και έπρεπε να μεθοδευτούν λύσεις άλλου τύπου, δηλαδή ενός καθεστώτος προσωρινού, που θα αποτελούσε το προστάδιο για την οριστική λύση του Κρητικού Ζητήματος.

Το Υπόμνημα του Κούνδουρου, είχε τα εξής 3 ήταν τα κύρια σημεία του υπομνήματος:

1) Ανακήρυξη της Κρήτης ως Αυτόνομη, Φόρου Υποτελή στον Σουλτάνο, έναντι 15.000 Οθωμανικών Λιρών ετησίως.

2) Να διορίζεται Χριστιανός Διοικητής.

3) Να επαναχορηγηθούν με βελτιώσεις όλα τα προνόμια του Χάρτη της Χαλέπας.