Καταπολέμηση Ελληνισμού και Ίδρυση Εξαρχίας

Όπως ανέφερα στην Προηγούμενη Ανάρτηση, οι Ρώσοι, άλλαξαν την Πολιτική τους σε Πανσλαβιστική.

Έτσι, κάποιοι Βούλγαροι, ξεκίνησαν μέσω διαπραγματεύσεων, να δώσουν όσον το δυνατόν περισσότερα δικαιώματα στους Βούλγαρους.

Αυτές οι Κινήσεις, συνέπεσαν με Κινήσεις Βουλγάρων Φαναριωτών για Ανεξαρτησία, ενώ ο Ρώσος Στρατηγός και Πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη, Νικολάι Ιγνάτιεφ, άρχισε να υποκινεί με έντονο τρόπο την Βουλγαρική Εθνική Συνείδηση (μέρος του Πανσλαβισμού)

Προς βοήθεια αυτών, οι Κρήτες το 1866, έκαναν Επανάσταση.

Πως βοηθήθηκαν οι Βούλγαροι και οι Ρώσοι;

Ο Ιγνάτιεφ, υπέδειξε στους Βούλγαρους την ανάγκη να συγκροτήσουν Στρατιωτικό Εθελοντικό Σώμα.

Όχι στο Πλευρό της Ελλάδας (σε παλιές Εξεγέρσεις, βοήθαγαν), αλλά στο Πλευρό των Οθωμανών!

Μετά από αυτή την "Έκρηξη Φιλίας" μεταξύ Οθωμανών, Ρώσων και Βουλγάρων, οι Βούλγαροι και ο Ιγνάτιεφ, απαίτησαν ως Αντάλλαγμα από τον Σουλτάνο Αμπντούλ Αζίζ τη δημιουργία Ανεξάρτητης Βουλγαρικής Εξαρχίας με Έδρα την Κωνσταντινούπολη.

Ο Σουλτάνος, έχοντας να διαχειριστεί 4 Πολέμους, για να κρατήσει καλές σχέσεις με την Εχθρική Ρωσία, εξέτασε το (Ρωσικό) Αίτημα των Βουλγάρων.

Το Αίτημα, περιελάμβανε πλήρη Ανεξαρτησία της Βουλγαρικής Εξαρχίας, από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, με Διοικητική Περιφέρεια, που περιελάμβανε περίπου 30 Περιφέρειες μέχρι το Μοναστήρι.

Σε αυτές τις Εκτάσεις όμως, οι Έλληνες, ήταν περισσότεροι.

Ο Χειριστής του Ζητήματος, Μέγας Βεζίρης Μεχμέτ Εμίν Ααλή Πασάς, προσπάθησε να φέρει τις αντιμαχόμενες πλευρές σε συνεννόηση με αρκετές προτάσεις, όμως οι Βούλγαροι, ζητούσαν όλο και περισσότερα.

Τελικά το εν λόγω Φιρμάνι, περί Ίδρυσης Βουλγαρικής Εξαρχίας, εκδόθηκε και τέθηκε σε ισχύ στις 28 Φεβρουαρίου του 1870, με την Εξαρχία να είναι Αυτόνομη και όχι Ανεξάρτητη, και με λιγότερες Περιφέρειες από όσες ζητούσαν.