Η Ήττα στο Ανάλατο.

Μετά τον Θάνατο του Καραϊσκάκη, στις 23 Απριλίου, έγινε σύσκεψη υπό τον Κόχραν.

Σε αυτή, τονίστηκε ότι οι Έλληνες έπρεπε να παλέψουν σαν να ήταν ο Καραϊσκάκης μαζί τους.

Δεν γνώριζε όμως για το χαμηλό ηθικό των Ελλήνων, καθώς επίσης και για την Αταξία του Στρατεύματος (μόνο ο Καραϊσκάκης μπορούσε να ελέγξει όλους τους Ρουμελιώτες Οπλαρχηγούς και Στρατιώτες οι οποίοι υπάκουαν σε αυτόν με μεγάλη διάθεση).

Ένας Αιγύπτιος Ιπποκόμος μέσα στο Ελληνικό Στρατόπεδο, ήταν ο πληροφοριοδότης των Οθωμανών, ο οποίος τους ενημέρωσε για το χαμηλό ηθικό των Ελλήνων.

Εν αντιθέσει, το ηθικό των Οθωμανών, ήταν ακμαιότατο, ιδίως μετά τον Θάνατο του Λιονταριού της Ρούμελης.

Αποφασίστηκε λοιπόν να εφαρμοστεί το Σχέδιο που είχε προτείνει ο Καραϊσκάκης πριν τον Θάνατο του.

Να αποβιβασθεί δηλαδή ο Στράτος στους Τρείς Πύργους (Λιμένας Φαλήρου), και ο Μακρυγιάννης να κατευθυνθεί προς το φρούριο της περιοχής. Δεν εφάρμοσαν την πιο σημαντική λεπτομέρεια του σχεδίου.

Το Ιππικό, δεν τοποθετήθηκε σε καλή θέση, και δεν μπορούσε να δράσει.

Έτσι σχηματίστηκαν δύο Ομάδες. Η 1η στους Τρεις Πύργους (Λιμένας Φαλήρου, Τσώρτς) και η 2η του Κερατσινίου-Πειραιώς (Οπλαρχηγοί). Στις 24 Απριλίου πράγματι, μπήκαν τα σώματα στα πλοία και αποβιβάστηκαν το πρωί στους Τρεις Πύργους.

Τα πρώτα ταμπούρια τα είχαν πιάσει οι Σουλιώτες και πιο πίσω ο Τακτικός Στρατός με 2 Κανόνια. Πίσω από αυτούς υπήρχαν άλλες 3 Γραμμές Άμυνας (οι οποίες λανθασμένα, δεν λειτούργησαν ποτέ ως Εφεδρεία).

Μεγάλο σφάλμα αποτέλεσε συνάμα, το γεγονός ότι τα ταμπούρια φτιάχτηκαν μπροστά στα μάτια των Οθωμανών (οι οποίοι αντέδρασαν άμεσα), ενώ συνάμα, ήταν πολύ πρόχειρα.

Οι Οθωμανοί λοιπόν, είδαν τους Έλληνες και ειδοποίησαν τον Κιουταχή, ο οποίος έδρασε άμεσα.

Απορημένος με την κινητοποίηση τόσο μικρού σώματος, έστειλε 2.600 Πεζούς και Ιππείς, καθώς και το Πυροβολικό, για να απωθήσει τους Έλληνες.

Το Σχέδιο του Καραϊσκάκη για επίθεση στους Οθωμανούς από δύο μεριές, δεν επετεύχθη.

Το μεσημέρι, αφού το Πυροβολικό του Κιουταχή είχε κανονιοβολίσει καταιγιστικά τους Έλληνες στον Ανάλατο (Νέος Κόσμος), το Πεζικό και το Ιππικό να επιτέθηκε στο πρώτο Οχύρωμα των Σουλιωτών.

Το Οχύρωμα αυτό ήταν πρόχειρο, χαμηλό και σε μειονεκτική θέση, καθώς μπροστά του είχε λόφο πίσω από τον οποίο βρίσκονταν 2.000 Οθωμανοί.

Έτσι, οι Έλληνες απώθησαν το Πεζικό αλλά μετά από λίγο σαρώθηκαν από το Ιππικό.

Οι Οθωμανοί αιχμαλώτισαν Σουλιώτες και Ρουμελιώτες, και συνάμα, τον Δράκο και τον Καλλέργη.

Μόνο 28 σώθηκαν από τους 280. Μετά από αυτό, ο Κιουταχής συγκέντρωσε το σύνολο του Στρατού και έτσι σύντομα και οι άλλες τρεις θέσεις των Ελλήνων καταλήφθηκαν μετά από άνιση μάχη.

Ο Ιγγλέσης απομάκρυνε τους εχθρούς αλλά στο τέλος υπέκυψε. Από τους 180 τακτικούς του Ιγγλέση οι 156 σκοτώθηκαν και τους υπόλοιπους τους καταδίωξαν μέχρι τη θάλασσα, όπου δεν μπόρεσαν να πλησιάσουν, εξαιτίας των Πυροβόλων των Ελληνικών Πλοίων.

800 Έλληνες κατόρθωσαν να επιβιβαστούν, ενώ 150 πνίγηκαν.

Μετά την Μάχη, ο Κιουταχής έστειλε τον Δράκο στη Χαλκίδα όπου φονεύθηκε. Ο Καλλέργης ελευθερώθηκε αφού του έκοψαν τα αυτιά και πήραν 70.000 Γρόσια Λύτρα.

Ακόμη 150 άτομα θανατώθηκαν και τα κεφάλια τους στάλθηκαν στην Πόλη ως τεκμηρίωση της Νίκης των Οθωμανών.

Ωστόσο και οι απώλειες των Οθωμανών ήταν άγνωστες, αλλά πάρα πολλές. Ο Αρχηγός του Ιππικού σκοτώθηκε και ο Κιουταχής τραυματίστηκε.

Συνολικά, μετά και από τις λοιπές επιχειρήσεις του Κιουταχή, από τους 10.000 Επαναστάτες της Αττικής, γλίτωσαν μόνο οι 3.500 οι οποίοι πήγαν στον Πειραιά.

Ανάμεσα στους Νεκρούς βρισκόταν ο Λ.Βέικος, ο Ι.Νοταράς, ο Ιγγλέσης, ο Γ. Τζαβέλλας και άλλοι επιφανείς.

Επρόκειτο για την πιο Ταπεινωτική ηττα που υπέστησαν οι Έλληνες η οποία σηματοδότησε την Πτώση της Ρούμελης.