Απόβαση Αγγλογάλλων

Ο Βενιζέλος, ζήτησε να συμμετάσχει η Ελλάδα στο πλευρό της Αντάντ στην Επιχείρηση των Δαρδανελίων.

Ο Κωνσταντίνος, μετά από εμπεριστατωμένη μελέτη του Γ.Ε.Σ και του Μεταξά, πως η επιχείρηση θα κατέληγε σε αποτυχία (όπως και έγινε), αρνήθηκε.

Έτσι, η "άνευ όρων Φιλοανταντική" πολιτική του Βενιζέλου έβρισκε αντίθετο το Παλάτι, το ΓΕΣ και τη μεγαλύτερη μερίδα της Αντιπολίτευσης.

Ήταν επίσης της άποψης ότι «οποιονδήποτε στρατιωτικόν εγχείρημα ημών εις τον χώρον της Μικράς Ασίας, δεν θα είναι μόνον πράξις καταστροφική, αλλά πράξις οιονεί αυτοκτονίας»

Η διαφωνία μεταξύ Βασιλιά και Πρωθυπουργού οδήγησε στην παραίτηση της Κυβέρνησης Βενιζέλου την 21η Φεβρουαρίου 1915.

Στις Εκλογές του Μαΐου, ο Βενιζέλος επανεκλέχθηκε και θεώρησε το αποτέλεσμα ως έγκριση της Εξωτερικής Πολιτικής του.

Στις 23 Σεπτεμβρίου 1915, η Βουλγαρία κήρυξε επιστράτευση και η Ελλάδα αναγκάστηκε να πράξει το ίδιο.

Ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος, επέμενε στις θέσεις του για ουδετερότητα.

Τελικά, δέχτηκε να επιστρατεύσει 18.000 Εφέδρους, ως προφύλαξη για το ενδεχόμενο Βουλγαρικής Επίθεσης.

Εν τω μεταξύ, Αγγλογαλλικά Στρατεύματα, με περισσό θράσος, αποβιβάστηκαν στη Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία, με τη συναίνεση του Βενιζέλου και με τον Κωνσταντίνο να εξαγριώνεται.

Η γενική διοίκηση των Γαλλοβρετανικών Δυνάμεων στη Θεσσαλονίκη, ανατέθηκε στον Γάλλο Στρατηγό Σαράιγ που ήταν ένθερμος Αντιμοναρχικός και υπέσκαπτε την Εθνική μας Ανεξαρτησία.

Στις 30 Σεπτεμβρίου 1915, η Γερμανία πρότεινε «Ουδετερότητα De Facto» με αντίδωρα, την εξασφάλιση του Ελληνισμού Ιωνίας και Πόντου, παραχώρηση της Βόρειας Ηπείρου, διακανονισμό με την Βουλγαρία και μελλοντική παραχώρηση της Δωδεκανήσου και της Κύπρου.

Πράγματα εφικτά δηλαδή, αφού αφορούσαν Συμμάχους της Γερμανίας, εν πολλοίς.

Σε αντίθεση, η Αντάντ δεν εξασφάλιζε ακόμα ούτε την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδος κάτι που στο μέλλον θα αναγκαζόταν να πράξει.