Μάχη των Γιαννιτσών

Μετά την Νίκη στο Σαραντάπορο, ακολούθησε στις 16 Οκτωβρίου η απελευθέρωση της Βέροιας και της Κατερίνης.

Η Περιοχή των Γιαννιτσών, που επέλεξελαν για Άμυνα οι Οθωμανοί, έλεγχε πλήρως τον δρόμο προς Θεσσαλονίκη, και κάλυπτε την Ανατολική Μακεδονία.

Επίσης, η επάνδρωσή της, απαιτούσε περιορισμένες δυνάμεις, αλλά και οι Έλληνες, δεν γνώριζαν τις Δυνάμεις τους.

Το γεγονός αυτό, σε συνάρτηση με την ανάγκη άμεσης κατάληψης της Θεσσαλονίκης, ανάγκασε το Ελληνικό Γενικό Στρατηγείο να προχωρήσει σε Μάχη εκ συναντήσεως, χρησιμοποιώντας 6 Μεραρχίες.

Έτσι, στις 19 Οκτωβρίου, άρχισε η Ελληνική προέλαση, βόρεια της λίμνης και με επίλεκτες δυνάμεις, νότια της λίμνης.

Μέχρι το μεσημέρι, ο Στράτος, κατάφερε να προωθηθεί στα χωριά Αμπελιές, Μυλότοπος, Καρυώτισσα και Μελίσσι.

Από τις θέσεις αυτές, οι Μεραρχίες που δρούσαν βόρεια της λίμνης, εξαπέλυσαν επίθεση εναντίον της εχθρικής τοποθεσίας.

Τις τελευταίες απογευματινές ώρες, τα Ελληνικά Τμήματα, κατάφεραν να διασπάσουν την εχθρική γραμμή και να φτάσουν έξω από την πόλη των Γιαννιτσών.

Κατά την διάρκεια της νύχτας διακόπηκαν οι επιχειρήσεις και συνεχίστηκαν το πρωί της 20ης Οκτωβρίου.

Ο Οθωμανικός Στρατός, βλέποντας την αρνητική έκβαση της Μάχης, άρχισε να συμπτύσσεται.

Την ίδια στιγμή, τα Ελληνικά Τμήματα, νότια της λίμνης, δεν κατάφεραν να περάσουν εγκαίρως τον Λουδία ποταμό και ως αποτέλεσμα οι Οθωμανοί υποχώρησαν ανενόχλητοι περνώντας από τον Αξιό.

Οι κακές καιρικές συνθήκες καθώς και η συγκέντρωση πολλών Ελληνικών Μονάδων στην περιοχή, δεν επέτρεψαν την επιτυχή καταδίωξη του αντιπάλου.

Οι απώλειες του Ελληνικού Στρατού ανήλθαν σε 188 Νεκρούς και σε 973 Τραυματίες.

Οι Οθωμανικές Δυνάμεις, είχαν περίπου 3.000 νεκρούς στο πεδίο της Μάχης.

Μετά τη Μάχη, οι Ελληνικές Δυνάμεις, επισκεύασαν τις Γέφυρες που κατέστρεψαν οι Οθωμανοί, πέρασαν την ανατολική όχθη του Αξιού και ετοιμάζονταν για την Θεσσαλονίκη.