Ιδιόμορφη Κατάσταση Στρατιάς Ηπείρου

Προτού αναφερθώ στην Απελευθέρωση των Ιωαννίνων, κρίνω αναγκαίο, να αναφέρω την κατάσταση που επικρατούσε στην Ήπειρο, μέχρι τότε.

Όπως ανέφερα και στην προηγούμενη ανάρτηση, η Στρατιά της Ηπείρου, είχε Αμυντικό Προσανατολισμό, εξαιτίας της Οθωμανικής Υπεροπλίας.

Αυτό, άλλαξε με την άφιξη Δυνάμεων, από το Μακεδονικό Μέτωπο, στο οποίο είχε επικρατήσει ο Στρατός μας.

Βέβαια, αξίζει να αναφέρω, ότι παρά την Αμυντική Κατεύθυνση της Στρατιάς της Ηπείρου, ευθύς μετά της ενάρξεως του Πολέμου, αυτή, ξεκίνησε επιθετικές ενέργειες, απελευθερώνοντας την Πρέβεζα, την Φιλιππιάδα, και πλησιάζοντας επαρκώς τα Ιωάννινα.

Διοικητής των Ελληνικών Στρατευμάτων, ήταν ο Αντιστράτηγος Κωνσταντίνος Σαπουντζάκης, έναν άνθρωπο, τον οποίο κακολογούσε ο Διάδοχος Κωνσταντίνος.

Η κατάσταση στο Μέτωπο της Ηπείρου άλλαξε, όταν ο Ελληνικός Στρατός, νίκησε στην Μακεδονία και στράφηκε προς την Ήπειρο.

Συνάμα, η Κυβέρνηση Βενιζέλου, επιζητούσε τη γρήγορη απελευθέρωση της Ηπείρου, πριν από τη σύναψη Συνθήκης Ειρήνης μεταξύ των εμπολέμων στη Συνδιάσκεψη του Λονδίνου, που βρισκόταν σε εξέλιξη.

Έτσι, ο Στρατός της Ηπείρου, εν αναμονή ενισχύσεων από την Μακεδονία, αποφάσισε να αναλάβει επιθετική δράση, για να καταλάβει το Μπιζάνι, στις 29 Νοεμβρίου 1913.

Μια επιχείρηση που στέφθηκε με απόλυτη αποτυχία, κάτι που ανησύχησε πολύ την Κυβέρνηση.

Στις 8 Δεκεμβρίου, έφτασαν Μονάδες από την Μακεδονία, ενώ ο Διάδοχος Κωνσταντίνος, σε τηλεγράφημα του προς την Κυβέρνηση, ζήτησε αλλαγή Διοικητή της Ηπείρου, ενώ χαρακτήρισε τον Σαπουντζάκη, Αδέξιο.

Πράγματι, η Ηγεσία της Ηπείρου, στις 3 Ιανουαρίου 1913, ανατέθηκε στον Διάδοχο Κωνσταντίνο.

Έτσι, μέχρι τις 3 Ιανουαρίου 1913, απαγορεύτηκε κάθε επιθετική κίνηση, μέχρι να φτάσει ο Διάδοχος στην Περιοχή.

Όμως, ένα περιστατικό αυτομόλησης Ελλήνων Στρατιωτών στους Οθωμανούς, άλλαξε τα δεδομένα, όπως θα αναφέρω αύριο.