Σχέδια Ελληνικού και Οθωμανικού Επιτελείου.

 

Οι Ελληνικές Δυνάμεις λοιπόν, ανέρχονταν σε 54.500 Άνδρες ενώ οι Οθωμανικές Δυνάμεις, ανέρχονταν σε 122.800 Άνδρες.

Το σχέδιο του Οθωμανού Στρατηγού (και του Γερμανικού Επιτελείου που τον βοηθούσε) ήταν να περάσει από την Ελληνική Αριστερή Πλευρά (λίγο πιο Δυτικά της Καλαμπάκας), και το ταχύτερο δυνατόν ή να κυκλώσει τους Έλληνες ή να φθάσει στο Πηνειό όπου με προγεφύρωμα αυτόν ν' απωθήσει τους Έλληνες στη Στερεά Ελλάδα, (όμως στη πράξη συνάντησε σθεναρή Πλευρική Αντίσταση ενώ το Κέντρο του αντίθετα, προχώρησε).

Έτσι το Αρχικό Σχέδιο συνέχεια μεταβαλλόταν με συνέπεια τις αργές μετακινήσεις των Οθωμανικών Σχηματισμών.

Το Σχέδιο του Ελληνικού Επιτελείου όπως το είχε παραδώσει ο Γάλλος Βοσσέρ και είχε προηγουμένως επεξεργαστεί και εγκρίνει ο Υποστράτηγος Μακρής ήταν κυρίως Αμυντικό, βασισμένο όμως στην Καταστροφική Γαλλική Τακτική, δηλαδή της ανάπτυξης Ανοικτών Πεδίων Εμπλοκής με τις γνωστές οδυνηρές συνέπειες, ειδικά όταν ο Εχθρός είναι αριθμητικά υπέρτερος.

Επιπλέον, δεν είχαν εκπονηθεί αναλυτικά σχέδια ούτε υλοποιηθεί σοβαρά Αμυντικά Έργα και δεν υπήρχαν Εφεδρείες που θα επέτρεπαν το σχηματισμό 2ης Αμυντικής Γραμμής και την αποστολή ενισχύσεων στα σημεία όπου θα υπήρχε ανάγκη.

Όμως ο Διάδοχος Κωνσταντίνος έκρινε μη ικανοποιητική αυτή τη διάταξη και στις 19 Μαρτίου έδωσε εντολή για αναπροσαρμογή της.

Συγκεκριμένα, ο Στρατός, θα διατασσόταν σε Βάθος, αντί της προηγούμενης Γραμμικής Παράταξης, ώστε να συγκεντρωθεί σε ισχυρότερες μονάδες στα πιθανά σημεία Εισβολής των Οθωμανών.

Η Διαταγή αυτή, λίγες μέρες πριν από την έναρξη των Εχθροπραξιών, συνάντησε δυσκολίες και δεν είχε προλάβει να συμπληρωθεί στις πρώτες μέρες του Πολέμου.

Αυτή η Κίνηση του Κωνσταντίνου ίσως να έσωσε όχι μόνο Δεκάδες Χιλιάδες Ζωές και πολύ σημαντικά εφόδια (τα οποία χρειάστηκαν στους Βαλκανικούς Πολέμους), αλλά ίσως και την ίδια την (τότε) Ελλαδα.