Αγγλογαλλική Κατοχή Αθήνας.

 Ο Τσάρος της Ρωσίας Νικόλαος Α', ήθελε να αποτελειώσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία, με σκοπό να επωφεληθεί από την κληρονομιά της και κήρυξε τον Πόλεμο στις 4 Οκτωβρίου του 1853.

Τα Σώματα Στρατού που συγκροτήθηκαν για να σταλούν στην Ρωσία είχαν την ολόθερμη συμπαράσταση  του Όθωνα και της Αμαλίας. 

Πολλοί Έλληνες Στρατιώτες τότε, πέρα από το Εκστρατευτικό Σώμα που στάλθηκε στην Ρωσία, εισέβαλαν στα αλύτρωτα εδάφη της Ηπείρου, της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας, που τότε βρίσκονταν υπό την κυριαρχία των Οθωμανών, για να ενισχύσουν τις τοπικές εξεγέρσεις του Ελληνικού Στοιχείου και να δημιουργηθεί η Μεγάλη Ελλάδα.

Η Βρετανία και η Γαλλία (Σύμμαχοι των Οθωμανών), έστελναν διαβήματα τον Όθωνα για την απόσυρση των Ελληνικών Στρατιωτικών Σωμάτων από τα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ο Όθωνας όμως ήταν αποφασισμένος να επιμείνει στην πολιτική αυτή, παρά τις προειδοποιήσεις των διπλωματικών μας αποστολών σε Παρίσι, Λονδίνο και Κωνσταντινούπολη, που του επισήμαναν τους κινδύνους που εγκυμονούσε η πολιτική του για τη χώρα μας.

Επειδή τα διαβήματα των Αγγλογάλλων δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα, οι δύο χώρες αποφάσισαν να δράσουν δυναμικά για να επιβάλλουν τις απόψεις τους.

Οι πρεσβευτές τους στην Αθήνα επέδωσαν τελεσίγραφο στον Βασιλιά και μετά τη λήξη του στις 12 Μαΐου του 1854, αποβιβάστηκε πρώτα ο Γαλλικός, και μετά ο Αγγλικός Στρατός στην Αθήνα και την έθεσαν υπό κατοχή.

Υπό την πίεση των όπλων, ο Οθωνας, αναγκάστηκε να διακηρύξει την ουδετερότητα της Ελλάδας στον Κριμαϊκό Πόλεμο και να αποσύρει σταδιακά τα Στρατιωτικά Σώματα από τα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Παράλληλα, απάλλαξε από τα καθήκοντά της, την Κυβέρνηση του Αντωνίου Κριεζή και όρκισε νέα υπό τον βετεράνο πολιτικό και πρεσβευτή της Ελλάδας στο Παρίσι, Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο.

Με απαίτηση των Γάλλων, το Υπουργείο Στρατιωτικών, δόθηκε στον Δημήτριο Καλλέργη (Ηγέτης της Επανάστασης της 3ης Σεπτεμβρίου του 1843).

Η Κυβέρνηση Μαυροκορδάτου, γνωστή και ως «Υπουργείο Κατοχής», θα παραμείνει στην εξουσία έως τα τέλη του 1855.

Το μοναδικό επίτευγμα της Κυβέρνησης Μαυροκορδάτου υπήρξε η επανάληψη των διπλωματικών σχέσεων με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, και η σύναψη Εμπορικής συμφωνίας μεταξύ των δύο χωρών, που υπήρξε ευνοϊκή για τα Ελληνικά Συμφέροντα.

Ο Σουλτάνος είχε απαιτήσει αποζημίωση από την Ελλάδα για τις καταστροφές που είχαν προκληθεί στις επαρχίες του, αλλά οι αξιώσεις του απορρίφθηκαν από τους Αγγλογάλλους, με το αιτιολογικό τις βιαιοπραγίες των Στρατευμάτων του εναντίον των Ελλήνων κατοίκων των περιοχών αυτών.

Η κατοχή των Αγγλογάλλων περιορίσθηκε στον Πειραιά, αλλά επεκτάθηκε το 1854 ως την Πεντέλη.

Η παραμονή των Ξένων Δυνάμεων στην πρωτεύουσα ήταν αρκετά επώδυνη για τους κατοίκους της.

Οι Ξένοι Στρατιωτικοί αναμίχθηκαν στα Εσωτερικά Πολιτικά Πράγματα, κατέστρεψαν εγκαταστάσεις αντιπολιτευόμενων εφημερίδων («Αιών»), συνέλαβαν μη αρεστούς σ’ αυτούς δημοσιογράφους, όπως ο Ιωάννης Φιλήμων και πλήγωσαν την υπερηφάνεια των Αθηναίων, όταν παρήλαυναν προκλητικά μπροστά από το Παλάτι του Όθωνα.

Μα πάνω απ' όλα θα προκαλέσουν το μίσος των Αθηναίων, όταν από το πλήρωμα ενός Γαλλικού Πλοίου θα προέλθει η Χολέρα, που θέρισε την Αθήνα και προκάλεσε τον θάνατο 3.000 ανθρώπων, δηλαδή το ένα δέκατο των κατοίκων της.

Τα Αγγλογαλλικά Στρατεύματα θα αναχωρήσουν τελικά από την Ελλάδα στις 15 Φεβρουαρίου του 1857, ένα χρόνο μετά την ήττα των Ρώσων στον Κριμαϊκό Πόλεμο.

Η τρίχρονη κατοχή της Αθήνας και του Πειραιά ανέβασε τη δημοτικότητα του Οθωνα, ο οποίος υπερασπίστηκε με σθένος την Ελλάδα και αρνήθηκε να υποκύψει στους Δυτικούς και να παραιτηθεί από τα δικαιώματα της Ελλάδας σε αλύτρωτες περιοχές.