Απαξίωση του Κινήματος στο Γουδί

Μετά το Κίνημα, που ανέφερα στην Προηγούμενη Ανάρτηση, η πτώση της Κυβέρνησης Δ. Ράλλη και η ανάληψη της εξουσίας από την Κυβέρνηση Κ. Μαυρομιχάλη, υπό την ουσιαστική κηδεμονία του Στρατιωτικού Συνδέσμου, επιβεβαίωσε ότι αυτός ήταν ο αδιαμφισβήτητος κυρίαρχος της πολιτικής σκηνής στην Ελλάδα.

Παρόλα αυτά, η έλλειψη Αποφασιστικότητας, Στρατηγικής, εσωτερικής συνοχής και ξεκάθαρου κεντρικού στόχου αποδιοργάνωσαν ραγδαία το κίνημα. Τα σημάδια φάνηκαν πολύ νωρίς.

Με το Βασιλικό Διάταγμα της 19ης Αυγούστου περί αμνηστίας των Στρατιωτικών που συμμετείχαν στο κίνημα ουσιαστικώς διαψεύσθηκαν οι όποιες ελπίδες ότι επρόκειτο για μια ριζοσπαστική, Ανορθωτική Επανάσταση.

Και αυτό, γιατί, όπως καταλαβαίνετε και εσείς, σκοπός μιας Επανάστασης είναι η κατάλυση του υπάρχοντος Πολιτικού συστήματος και η αντικατάστασή του με άλλο.

Κατά συνέπεια, πως ήταν δυνατόν να ζητούν οι Επαναστάτες αμνηστία από το ίδιο πολιτικό σύστημα που ήθελαν να ανατρέψουν;

Έτσι, ουσιαστικά, ενώ πέτυχαν, παραδέχθηκαν ότι είναι παραβάτες του Νόμου.

Το οξύμωρο της υπόθεσης καυτηριάστηκε με σκωπτικό τρόπο και από τον ξένο τύπο, όπως αποδεικνύει η ανταπόκριση ενός ξένου δημοσιογράφου από την Αθήνα ότι «...οι Έλληνες εξηυτέλισαν και την έννοιαν της Επαναστάσεως»

Όμως η αίτηση αμνηστίας υποδήλωνε έμμεσα και τις πραγματικές προθέσεις του Στρατιωτικού Συνδέσμου:

Ομαλή μετάβαση στην Πολιτική Ομαλότητα μετά το πέρας κάποιων μεταρρυθμίσεων που θα ικανοποιούσαν τα συμφέροντα των στρατιωτικών

Εκσυγχρονισμό του Στρατού και την, σε κάποιο βαθμό, βελτίωση της λειτουργία του Πολιτικού Συστήματος.