Εξευτελισμός της Ελλάδας από τον Νίκολσον.

Το Απόγευμα της 4ης Ιανουαρίου 1885, ο Άγγλος Επιτετραμμένος στην Αθήνα, Άρθουρ Νίκολσον, μαζί με τη Σύζυγό του πήγαν στον Λυκαβηττό για να περπατήσουν.

Εκείνη την περίοδο, ο Δήμος Αθηναίων είχε προβεί σε εκτεταμένη πευκοφύτευση του Λυκαβηττού και απαγόρευε τη διέλευση σε ορισμένα σημεία του λόφου. Τη φύλαξη του Λυκαβηττού είχε αναλάβει η Χωροφυλακή.

Την ημέρα εκείνη, υπηρεσία εκτελούσε ένας Χωροφύλακας, ο Λουκάς Καλπούζος. 

Μόλις είδε το Διπλωματικό ζεύγος να κινείται κοντά στην απαγορευμένη ζώνη, το διέταξε να σταματήσει με έντονο τρόπο.

Όταν ο Νίκολσον του ανακοίνωσε την ιδιότητά του, το όργανο της τάξης τον τράβηξε από το μανίκι και τον χτύπησε στον ώμο με ένα μπαστούνι.

Το επεισόδιο αυτό προκάλεσε την έντονη διαμαρτυρία της Βρετανικής Πρεσβείας.

Ο Νίκολσον, παρακάμπτοντας το πρωτόκολλο, επισκέφθηκε τον Πρωθυπουργό Χαρίλαο Τρικούπη στο γραφείο του και απαίτησε την απόλυση του Καλπούζου.

Ο Τρικούπης, αφού εξέφρασε τη λύπη του για το περιστατικό, έκανε δεκτό το αίτημά του και έδωσε εντολή να εκδοθεί ημερήσια διαταγή για την απόλυση του Καλπούζου.

Ενώ το συμβάν θεωρούνταν λήξαν, ο Νίκολσον, όταν διάβασε την Ημερησία διαταγή, που αναφέρονταν και οι δικές του ευθύνες για το επεισόδιο του Λυκαβηττού, έγινε έξαλλος.

Με την παρότρυνση Γερμανών Διπλωματών, απαίτησε Δημόσια συγγνώμη από το Σώμα της Χωροφυλακής.

Και αυτή η απαίτησή του έγινε δεκτή από τον Τρικούπη.

Έτσι, στις 11 π.μ. της 7ης Ιανουαρίου, η Ελλάδα, εξευτελίστηκε, καθώς Δύναμη από 100 Άνδρες της Χωροφυλακής, παρατάχθηκε στην Πλατεία Συντάγματος και παρουσίασε όπλα στον Βρετανό πρόξενο Μέρλιν, ενώ η μπάντα παιάνιζε τον Εθνικό Ύμνο της Μεγάλης Βρετανίας.

Ο Νίκολσον, εξευτέλισε τον Ελληνισμό, καθώς ζήτησε να παρουσιαστεί στα πόδια του η Ελληνική Σημαία, όπως και έγινε.

Την επόμενη, έγινε Συλλαλητήριο.

Τα γεγονότα αυτά, επίσπευσαν την Πτώση της Κυβέρνησης.