Διάλυση της Επαναστάσεως.

Ενώ ο Τομπάζης απέτυχε να συμφιλιώσει τους Κρήτες, ο Χουσεΐν συνέχισε την καταστολή της Επανάστασης.

Οι Επαναστάτες και τα Εκατοντάδες Γυναικόπαιδα που κατέφυγαν στο Σπήλαιο του Μελιδονίου, αμύνθηκαν για 3 μήνες όμως οι Οθωμανοί, άνοιξαν μια οπή στην οροφή του σπηλαίου.

Εκεί, έριξαν εύφλεκτες ύλες και άναψαν και φωτιά στην είσοδο του σπηλαίου, με αποτέλεσμα οι πολιορκημένοι να πεθάνουν από ασφυξία (24 Ιανουαρίου 1824).

Στην συνέχεια ο Χουσεΐν εξεστράτευσε κατά της Μεσσαράς (νότια του Ηρακλείου) και μετά εισέβαλε στο Ρέθυμνο.

Τον Φεβρουάριο ο Χουσεΐν στα Χανιά, ζήτησε από τους κατοίκους του Αποκόρωνα να παραδοθούν. Μετά από νίκη του στο Αλμυρό, εισέβαλε στην επαρχία και την λεηλάτησε.

Τότε ο Τομπάζης ζήτησε από την Ύδρα 15 πλοία για ενίσχυση του Αγώνα όμως δεν υπήρξε έγκαιρη απάντηση.

Τον Μάρτιο ο Χουσεΐν έφτασε στα Σφακιά χωρίς να συναντήσει αντίσταση και οι Έλληνες, ανατίναξαν τις αποθήκες πολεμοφοδίων και τροφίμων.

Η ενέργεια αυτή σταμάτησε για λίγο τους Οθωμανούς και οι Κρήτες σώθηκαν πηγαίνοντας στην Γαύδο είτε στα Βουνά. Η πτώση των Σφακίων έκαμψε το ηθικό των Κρητών, και πολλοί από αυτούς παραδόθηκαν.

Με την βοήθεια του "Έλληνα" προξένου της Αυστρίας Δερκουλέ, ο Χουσεΐν, ξεκίνησε διπλωματική επικοινωνία με τους Επαναστάτες.

Αυτό όμως, αποτελούσε “στάχτη για τα μάτια της Ευρώπης”. Συνάμα, εισέβαλε στις επαρχίες Κισσάμου και Σελίνου, τις υπέταξε και ακολούθησαν πρωτοφανείς θηριωδίες και λεηλασίες.

Τότε έφθασαν 15 πλοία της Ύδρας να βοηθήσουν στον Αγώνα, αλλά ήταν πλέον αργά. Τελικά, χρησιμοποιήθηκαν για την διάσωση του άμαχου πληθυσμού.

Ένοπλοι μεταφέρθηκαν στα νησιά του Αιγαίου και την Πελοπόννησο. Πολλοί από τους Κρήτες πέθαναν εξαιτίας των κακουχιών.

Το 1824 έφυγαν από την Κρήτη περίπου 60.000 κάτοικοι.

Στις 12 Απριλίου ο Τομπάζης αναχώρησε από το νησί και οι Κρητικοί συνέχισαν την Επανάσταση ως Αντάρτες.