Άφιξη και Έργο Βασιλέως Όθωνα.

Μετά τον Θάνατο του Καποδίστρια, ο Όθωνας έφτασε στην Ελλάδα (25 Ιανουαρίου 1833) για να αναλάβει καθήκοντα ως Βασιλιάς της Ελλάδας.

Αποβιβάστηκε στο Ναύπλιο, από τη Βρετανική Φρεγάτα «Μαδαγασκάρη», εν μέσω λαϊκών επευφημιών.

Επειδή ο Όθωνας ήταν 17 Ετών, σχηματίστηκε επιτροπή Αντιβασιλείας, μέχρι να ενηλικιωθεί ο Οθωνας (το 1835, να φτάσει δηλαδή 20 Ετών).

Μαζί του αποβιβάστηκαν 3.500 Τακτικός Στρατός που εξελίχθηκαν σε Σώμα Εθελοντών.

Το όργανο αυτό αποτελούσαν οι:

Κόμης Ιωσήφ Λουδοβίκος Άρμανσπεργκ (Πρόεδρος)

Γεώργιος Λουδοβίκος φον Μάουρερ (Υπεύθυνος Εκπαίδευσης, Εκκλησίας και Δικαιοσύνης)

Υποστράτηγος Κάρολος Γουλιέλμος φον Χάιντεκ (Υπεύθυνος Στρατού και Ναυτικού)

Το πρώτο έργο της Αντιβασιλείας ήταν η Μεταβολή της Διοικητικής Διαίρεσης της Ελλάδας, οπότε και το κράτος διαιρέθηκε σε 10 Νομούς και 42 Επαρχίες, με διοικητές τον Νομάρχη (ευρύτατες πολιτικοστρατιωτικές και οικονομικές δικαιοδοσίες, οι Διοικητές, διορίζονταν από τον Βασιλιά) και τον Έπαρχο (διορίζονταν από τον Βασιλιά).

Οι Επαρχίες χωρίστηκαν σε Δήμους, στους οποίους το Δημοτικό Συμβούλιο, εκλεγόταν από τους κατοίκους.

Συνάμα, οι πολίτες, ψήφιζαν τρεις Υποψηφίους Δημάρχους, και ο Βασιλιάς διάλεγε έναν για να αναλάβει τα καθήκοντά.

Τα Μέλη της Αντιβασιλείας εξέδωσαν διατάγματα σύμφωνα με τα οποία:

Ιδρύθηκαν Δημοτικά Σχολεία σε όλους τους Δήμους με υποχρεωτική φοίτηση για παιδιά άνω των 6 ετών (4ετής φοίτηση)

Ιδρύθηκαν Σχολεία της Επαρχίας (3ετής φοίτηση). Σε αυτά γίνονταν δεκτοί, μετά από εξετάσεις, οι απόφοιτοι της Δ΄ τάξης του Δημοτικού.

Ιδρύθηκαν Γυμνάσια στην έδρα κάθε Νομού (4ετής φοίτηση). Έτσι το Ελληνικό Εκπαιδευτικό Σύστημα, οργανώθηκε πάνω στα πρότυπα του Βαυαρικού.

Κύριο χαρακτηριστικό του περιεχομένου των Σπουδών, ήταν ο Κλασικισμός και η Αρχαιολατρία, ενώ ελάχιστη βάση δινόταν στην απόκτηση Θετικών και Τεχνικών γνώσεων.

Τις Δαπάνες των Δημοτικών Σχολείων ανέλαβαν οι Δήμοι ενώ των Ελληνικών Σχολείων (Επαρχιακά) και των Γυμνασίων, το Κράτος.

Για την Εκπαίδευση των Δασκάλων ιδρύθηκε το Διδασκαλείον και συγκροτήθηκε επιτροπή που θα έκρινε τα προσόντα όσων επιθυμούσαν να εργαστούν ως καθηγητές.

Η Αντιβασιλεία διατήρησε ορισμένες από τις τομές του Καποδίστρια και έτσι, λειτούργησαν ξανά τα Αλληλοδιδακτικά Σχολεία, με διορισμό νέων δασκάλων, αναδιοργανώθηκε το Ορφανοτροφείο και η Βιβλιοθήκη στην Αίγινα.

Τέλος, ιδρύθηκε η Αρχαιολογική Υπηρεσία για τη συλλογή και την προστασία των Αρχαιοτήτων.

Το 1837, ιδρύθηκε το Πολυτεχνικό Σχολείο στην Αθήνα και η Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Συνάμα, το 1842 ιδρύθηκε και το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών.

Στον τομέα της Θρησκείας, η Εκκλησία, εξακολουθούσε να υπάγεται στη Διοίκηση του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης, αλλά η Επανάσταση οδήγησε στη διακοπή των σχέσεων με το Πατριαρχείο.

Η Αντιβασιλεία προχώρησε στη ρύθμιση των σχέσεων με τη συγκρότηση επταμελούς, μικτής επιτροπής για την εκπόνηση Συντάγματος Εκκλησιαστικού, με το οποίο αποφασιζόταν η Εκκλησιαστική Ανεξαρτησία του Βασιλείου της Ελλάδος και η σύσταση Διαρκούς Ιεράς Συνόδου.

Από το 1833 η Εκκλησία της Ελλάδας θα είχε μόνο Δογματική και Πνευματική εξάρτηση από το Πατριαρχείο.

Ήταν δηλαδή Αυτοκέφαλη με Ανώτατη Εκκλησιαστική Αρχή την πενταμελή Ιερά Σύνοδο. Τα μέλη όμως εκλέγονταν από το Βασιλιά και στις συνεδριάσεις βρισκόταν Βασιλικός Επίτροπος με δικαίωμα Αρνησικυρίας (Βέτο).

Επίσης, έκλεισαν όλα τα Μοναστήρια που είχαν κάτω από 6 Μοναχούς και οι Επισκοπές, περιορίστηκαν σε 10. 

Επιπλέον, έκλεισαν τα Γυναικεία Μοναστήρια και απαγορεύτηκαν οι Δωρεές.

Εν τέλει, εκποιήθηκε μεγάλο μέρος της περιουσίας των Εκκλησιών για τα Κονδύλια του Κράτους, γεγονός που προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις, καθώς οι Βαυαροί προωθούσαν μυστικά τον Παπισμό.