Εισβολή Βουλγάρων και Εθνική Προδοσία

Με τα Ανάκτορα εξαγριωμένα να εμμένουν στην θέση τους, ο Πρωθυπουργός αναγκάστηκε πάλι σε παραίτηση και διεξήχθησαν εκ νέου εκλογές στις 6 Δεκεμβρίου 1915.

Ο Βενιζέλος και οι Φιλελεύθεροι απείχαν θεωρώντας αντισυνταγματικές τις πράξεις των Ανακτόρων.

Έτσι, νίκησαν οι Φιλοβασιλικοί.

Οι Φιλοβασιλικές Κυβερνήσεις που διορίστηκαν στη συνέχεια διατήρησαν την πολιτική «ουδετερότητας». Οι Δυνάμεις της Αντάντ μετά την ήττα του Βενιζέλου άρχισαν να προτείνουν ανταλλάγματα.

Απορρίφθηκε όμως από την Ελληνική Κυβέρνηση και τον Κωνσταντίνο η προσφορά της Κύπρου από τη Βρετανία, με αντάλλαγμα τη συμπαράταξη της Ελλάδος με την Αντάντ.

Οι Έλληνες, διχάστηκαν ανάμεσα σε δύο παρατάξεις, Φιλοβασιλικών και Φιλοβενιζελικών, κάτι που θα συντελούσε στην άνδρωση του Εθνικού Διχασμού.

Η Φιλοβασιλική Κυβέρνηση Σκουλούδη για να δημιουργήσει τετελεσμένο γεγονός υπέρ των Γερμανών αποφάσισε την παράδοση της Ανατολικής Μακεδονίας στους Βούλγαρους, συμμάχους των Γερμανών.

Ειδικότερα, ο Πρωθυπουργός Σκουλούδης, ο Υπουργός Στρατιωτικών Γιαννακίτσας, ο Ιωάννης Μεταξάς, με τη σύμφωνη γνώμη του Βασιλιά Κωνσταντίνου, αποφάσισαν την αμαχητί παράδοση του Οχυρού Ρούπελ στους Γερμανοβουλγάρους, στις 26 Μαΐου 1916.

Το 1914 η πόλη της Δράμας είχε πληθυσμό 25.000 κατοίκων, εκ των οποίων 4.000 πέθαναν από πείνα και ασθένειες κατά τη Βουλγαρική Κατοχή του 1916-18.

Στη συνέχεια έγινε η παράδοση της Καβάλας στις Γερμανοβουλγαρικές δυνάμεις και η παράδοση του ελληνικόυ Δ' Σώματος Στρατού, με περισσότερους από 7.000 Αξιωματικούς και Στρατιώτες που κατέληξαν αιχμάλωτοι στο Γερμανικό Στρατόπεδο του Γκέρλιτς.

Ακολούθησε η πολύνεκρη για τον Ελληνισμό Β΄ Βουλγαρική Κατοχή της Ανατολικής Μακεδονίας (1916-1918).