Β' Βουλγαρική Κατοχή Μακεδονίας

Μεταξύ 1916 και 1918, οι Βούλγαροι, κατέλαβαν την Μακεδονία, όπως προανέφερα.

Αυτό συνέβη επειδή ο Φιλοβασιλικός Πρωθυπουργός Σκουλούδης, ο Υπουργός Στρατιωτικών Γιαννακίτσας, ο Αναπληρωτής Επιτελάρχης του Στρατού Ιωάννης Μεταξάς, με τη σύμφωνη γνώμη του Βασιλιά Κωνσταντίνου, αποφάσισαν την αμαχητί παράδοση του οχυρού Ρούπελ στους Γερμανοβουλγάρους, στις 26 Μαΐου 1916 και ακολούθως την παράδοση της Καβάλας.

Έτσι, οι Βούλγαροι ως σύμμαχοι των Γερμανών, κατέλαβαν αμαχητί την περιοχή της Ανατολικής Μακεδονίας, χωρίς καν να υπάρχει εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας.

Ο Ελληνικός Πληθυσμός υπέστη Διώξεις, Λιμοκτονία, Ομηρίες καθώς και Συλλήψεις, Φυλακίσεις, Βιαιοπραγίες και Βασανισμούς από τη Μυστική Βουλγαρική Αστυνομία και τον Κατοχικό Βουλγαρικό Στρατό.

Χαρακτηριστικό είναι, ότι το 1914, η πόλη της Δράμας, είχε πληθυσμό 25.000 κατοίκων, εκ των οποίων 4.000 πέθαναν από πείνα και ασθένειες.

Σύμφωνα με έκθεση του Έλληνα πρεσβευτή στη Σόφια, έως τον Απρίλιο του 1917 περίπου 6.000 άτομα πέθαναν από ασιτία μόνο στην περιοχή της Καβάλας και 4.000 άτομα στη Δράμα.

Η επισιτιστική και ανθρωπιστική κρίση που δημιουργήθηκε σε βάρος των Ελλήνων της Ανατολικής Μακεδονίας στη διάρκεια της Β΄ Βουλγαρικής κατοχής, διαπιστώθηκε σε όλο το εύρος της μετά την απελευθέρωση των περιοχών οπότε και οργανώθηκαν συσσίτια, πρόχειρα νοσοκομεία και διανομή ιατροφαρμακευτικού εξοπλισμού.

Ταυτόχρονα εφαρμόστηκε από τους Βούλγαρους ένα σκληρό μέτρο εξόντωσης του πληθυσμού:

Η εκτόπιση και η ομηρία χιλιάδων Ελλήνων κατοίκων, μεταξύ αυτών και του συνόλου σχεδόν των Ιερέων, της Ανατολικής Μακεδονίας σε Στρατόπεδα Συγκέντρωσης και καταναγκαστικά έργα στη Βουλγαρία.

Υπολογίζεται πως 42.000 Ελληνες ηλικίας κυρίως 17-60 ετών εκτοπίσθηκαν στη Βουλγαρία, από τους οποίους περίπου 12.000 δεν κατόρθωσαν τελικά να επιστρέψουν ζωντανοί.