Σανιδικά.

Στις 17 Νοεμβρίου 1902, έγιναν Εθνικές Εκλογές, όπου η Κάλπη, ανέδειξε Ισόπαλο το Εθνικό Κόμμα του Δηλιγιάννη και το Νεωτερικόν Κόμμα του Θεοτόκη (Τρικουπικός) που απέσπασαν από 102 Έδρες.

Επειδή τα Αποτελέσματα και η κατανομή των Εδρών δεν είχαν οριστικοποιηθεί, ο Γεώργιος, αποφάσισε τον Διορισμό Υπηρεσιακής Κυβέρνησης και απευθύνθηκε στον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου Ιωάννη Σημαντήρα, ο οποίος αρνήθηκε.

Στη συνέχεια στράφηκε προς τον Υπασπιστή του Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλο, αλλά η αντίδραση του Δηλιγιάννη υπήρξε άμεση και κατέβασε τους Οπαδούς του στον δρόμο.

Βασιζόμενος στην Επιτυχία του Κόμματός του στην Αττική, προσπάθησε να αρπάξει την ανάθεση σ' αυτόν του Σχηματισμού Κυβέρνησης.

Από τις 18 μέχρι τις 23 Νοεμβρίου 1902, η Πρωτεύουσα ήταν Πεδίο Μάχης.

Δηλιγιαννικοί λιθοβολούσαν Γραφεία Εφημερίδων και Καταστήματα, ενώ πρωταγωνίστησαν σε συμπλοκές με οπαδούς του Θεοτόκη.

Συνάμα, έφεραν τους οπαδούς από τα Αρβανιτοχώρια με Πίπιζες, Νταούλια, Πιστόλες και Μαχαίρια, για να τρομοκρατήσουν τους Πολίτες. 

Αλλά το κύριο Όπλο των Διαδηλωτών, ήταν οι Σανίδες, τις οποίες αποσπούσαν από Νεοανεγειρόμενες Οικοδομές της Οδού Σταδίου (εξ'ου τα "Σανιδικά").

Οι Βουλευτές Αττικής, γνωστοί ως Αττικάρχες, αντί να επέμβουν και να διαλύσουν τον όχλο, από τα μπαλκόνια τους χαιρετούσαν «τον Γενναίον, Φιλότιμον και Άγρυπνον υπέρ των Θεσμών, Λαόν της Αττικής».

Έβριζαν και απειλούσαν το Θεοτόκη, το Ζαΐμη, καθώς και το Βασιλιά Γεώργιο, αλλά εξυμνούσαν τον Διάδοχο Κωνσταντίνο.

Κάποιοι υποστήριξαν ότι τα επεισόδια ήταν οργανωμένα από τη Γερμανική Πρεσβεία, με σκοπό να δημιουργήσουν το κατάλληλο Κλίμα, ώστε ή ν' αναγκαστεί να παραιτηθεί ο Γεώργιος ή με Πραξικόπημα να χάσει την Εξουσία.

Τελικά, στις 23 Νοεμβρίου 1902 ο Βασιλιάς ανέθεσε τον Σχηματισμό Κυβέρνησης στον Δηλιγιάννη και η Τάξη, αποκαταστάθηκε στην Πρωτεύουσα μετά από Εκατοντάδες Τραυματίες.