Αποχώρηση Βασιλέως - Κυριαρχία Βενιζέλου

Οι Γάλλοι, μαζί με τον νέο Βρετανό Πρωθυπουργό Λόιντ Τζορτζ, απαίτησαν από τον Βασιλιά Κωνσταντίνο να εγκαταλείψει το Θρόνο του, προκειμένου να άρουν τον αποκλεισμό.

Eπικαλέστηκαν μάλιστα το καθεστώς των «Προστάτιδων Δυνάμεων», το οποίο είχαν κατά την άποψή τους από την ίδρυση του Νεοελληνικού Κράτους.

Μετά το τελεσίγραφο των Συμμάχων, ο Βασιλιάς, δείχνοντας την μεγαλοψυχία του, μπροστά στον κίνδυνο αιματοχυσίας αποσύρθηκε από το Θρόνο, χωρίς όμως να παραιτηθεί τυπικά, και στις 15 Ιουνίου 1917 έφυγε στην Ελβετία αφήνοντας στη θέση του τον δευτερότοκο γιο του Αλέξανδρο, ο οποίος διέθετε την εμπιστοσύνη της Αντάντ.

Ο Βενιζέλος ήρθε στην Αθήνα και σχημάτισε κυβέρνηση στις 13 Ιουνίου.

Ο Βενιζέλος έχοντας χάσει πλέον πολλούς οπαδούς του στην Παλαιά Ελλάδα, αλλά και θεωρώντας αντισυνταγματικές τις παλαιότερες πράξεις του Βασιλιά, ανακάλεσε το διάταγμα της διάλυσης της Βουλής του Μαΐου 1915.

Η ανασυσταθείσα Βουλή χαρακτηρίστηκε Ειρωνικά «Βουλή των Λαζάρων»

Στις 15 Ιουνίου, η Ελλάδα κήρυξε τον πόλεμο στις Κεντρικές Δυνάμεις επισημοποιώντας την ανάλογη πράξη της προσωρινής Κυβέρνησης της Θεσσαλονίκης.

Ακολούθησαν εξορίες των Πολιτικών Αντιπάλων του Βενιζέλου από τους Γάλλους στην Κορσική, σε εσωτερική εξορία ή σε κατοίκον περιορισμό, καθαιρέσεις δεκάδων μητροπολιτών, απολύσεις εκατοντάδων δικαστικών και αξιωματικών, δημοσίων υπαλλήλων κτλ.

Η ενεργός συμμετοχή της Ελλάδας στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα τη θριαμβευτική νίκη κατά των Γερμανοβουλγάρων στα υψώματα του Σκρα Ντι Λέγκεν στις 30 Μαΐου 1918 και τη συμμετοχή των Ελληνικών Δυνάμεων στην τελική επίθεση και διάσπαση του μετώπου, τον Σεπτέμβριο.

Λίγες μέρες αργότερα, η Βουλγαρία θα συνθηκολογούσε και τον Οκτώβριο του ιδίου έτους η Οθωμανική Αυτοκρατορία, θα σύναπτε ανακωχή στον Μούδρο.

Η συνθηκολόγηση, τέλος, της Γερμανίας στις 11 Νοεμβρίου 1918 έβαλε τέλος στον Μεγάλο Πόλεμο που διήρκεσε τέσσερα έτη και αιματοκύλησε την Ευρώπη.