Εξάπλωση της Επαναστάσεως.

Το μέγεθος της Επανάστασης στην Πελοπόννησο ήταν τέτοιο, που η Ρούμελη “φοβόταν” πως σε περίπτωση επιτυχίας, θα έχανε την “εξουσία” στις περιοχές της, αλλά και θα ήταν ευάλωτη στις Οθωμανούς.

Έτσι η Επανάσταση, κηρύχθηκε και στην Στερεά Ελλάδα στις 27 Μαρτίου, στη Μονή Οσίου Λουκά Λιβαδειάς.

Στις 29 Μαρτίου ο Κολοκοτρώνης, είχε μαζέψει 6.000 άνδρες και προσπάθησε να πολιορκήσει την Καρύταινα, όμως στην πρώτη έξοδο των Τούρκων, το στράτευμα διαλύθηκε.

Τότε εγκατέστησε φρουρές σε επίκαιρα σημεία γύρω από την Τρίπολη (Βέρβαινα, Βαλτέτσι κτλ) για να μπορούν να ελεγχθούν οι δρόμοι που οδηγούσαν προς τα εκεί.

Η Επανάσταση επεκτάθηκε γρήγορα και είχε μεγάλη επιτυχία αφού πέρασαν στον έλεγχο των Επαναστατών πολύ σύντομα, πολλές και σημαντικές περιοχές όπως η Πάτρα, το Ναύπλιο, η Λιβαδειά, το Γαλαξίδι κτλ.

Οι Οθωμανοί περιορίστηκαν στα κάστρα της Πελοποννήσου (της Πάτρας, του Ναυπλίου, της Μονεμβασιάς, της Τριπολιτσάς κτλ). Τα κάστρα ήταν ως επί το πλείστον χτισμένα παράλια σε δύσβατα σημεία και είχαν δυνατότητα τροφοδοσίας από τον Οθωμανικό στόλο, εκτός από το κάστρο της Τρίπολης.

Χαρακτηριστικό δείγμα του πόσο αυθόρμητη και ενθουσιώδης ήταν η Επανάσταση, είναι πως ο αριθμός των Επαναστατών δεν ήταν σταθερός αλλά αυξομειώνονταν ανάλογα με τις περιστάσεις, και πως οι οπλαρχηγοί δεν ήταν “σταθεροί” ούτε είχαν σταθερό Στράτευμα.

Η πιο οργανωμένη πολιορκία ήταν της Τρίπολης από τον Κολοκοτρώνη, η οποία δεν ήταν ασφυκτική αλλά Επιτελική με κατοχή υψωμάτων, που έλεγχαν της προσβάσεις προς αυτή. Το Οθωμανικό ιππικό όμως έλεγχε το οροπέδιο της πόλης, επιτρέποντας τον ανεφοδιασμό της με τα απαραίτητα.

Ετσι η Επανάσταση άρχισε να βασίζεται στην Στρατηγική και όχι στην "δράση σύμφωνα με τον ενθουσιασμό" των Επαναστατών.