Αρχή της Δεδηλωμένης.

Από το 1870 και μετά, είχε τεθεί αρκετές φορές ο προβληματισμός σημαντικού αριθμού βουλευτών για τον διορισμό κυβερνήσεων μειοψηφίας.

Ο προβληματισμός εκφράστηκε και από σημαντικούς πολιτικούς όπως ο Επαμεινώνδας Δεληγιώργης και ο Κουμουνδούρος.

Στις 26 Ιουνίου 1874, ο Χαρίλαος Τρικούπης, δημοσίευσε στην Εφημερίδα "Καιροί", άρθρο, με τίτλο "Τίς πταίει", κατηγορώντας τον Βασιλιά Γεώργιο Α για την Πολιτική Αστάθεια, καθώς έδινε εντολή σχηματισμού Κυβέρνησης, οπότε ήθελε, σε όποιον ήθελε.

Αποκορύφωμα της Πολιτικής Ανωμαλίας, την άνοιξη του 1875, ήταν τα Στηλιτικά.

Δηλαδή, αφού έπεσε η 15 ημερών Κυβέρνηση του Ε.Δεληγιώργη, ανέλαβε την Εξουσία ο "Τζουμπές" Δημήτρης Βούλγαρης, ο οποίος διαθέτοντας πολύ λιγότερους βουλευτές από όσους χρειάζονται για να περάσει ένα νομοσχέδιο, έκανε ένα Κοινοβουλευτικό Πραξικόπημα, περνώντας νομοσχέδια, χωρίς πλειοψηφία.

Τα μέλη της Αντιπολίτευσης ενώθηκαν, και επέκριναν παντού, κάθε Κυβερνητικό Βουλευτή ξεχωριστά (σε ομιλίες, σε εφημερίδες κτλ).

Μετά την αναταραχή που προκλήθηκε, Πρωθυπουργός διορίστηκε ο Τρικούπης που αμέσως ζήτησε εκλογές.

Στις Εκλογές, ο Τρικούπης, ηττήθηκε, αλλά ο Γεώργιος, δεσμεύτηκε στον Λόγο του Θρόνου, να στηρίξει την Αρχή της Δεδηλωμένης.

Έτσι λοιπόν, το 1875, τέθηκε σε ισχύ η Αρχή της Δεδηλωμένης, η οποία προέβλεπε ότι ο Βασιλιάς, όφειλε να δίνει Εντολή Σχηματισμού Κυβέρνησης, μόνο σε Βουλευτή, ο οποίος είχε σαφώς την Δεδηλωμένη εμπιστοσύνη της Πλειοψηφίας των Βουλευτών.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, σταθερότερες Κυβερνήσεις Πλειοψηφίας και στερούσε από τα κόμματα Μειοψηφίας την Δυνατότητα σχηματισμού Κυβέρνησης.

Ετσι, το Κόμμα το οποίο λάμβανε το Μεγαλύτερο Ποσοστό, λάμβανε και Εντολή Σχηματισμού Κυβέρνησης.

Αν δεν τα κατάφερνε, δινόταν Διερευνητική Εντολή στο Δεύτερο Κόμμα κτλ.